Rayyan at his apartment in Beirut. He is out to people around him 
but is still discreet about his sexual identity.

Throughout the Arab world, gay, lesbian and transgender people face formidable obstacles to living a life of openness and acceptance in conservative societies.
Although Jordan decriminalized same-sex behavior in 1951, the gay community remains marginalized. Qatar, Sudan, the United Arab Emirates and Yemen all outlaw same-sex relations. In Saudi Arabia, homosexuality can be punished by flogging or death.
In Egypt, at least 76 people have been arrested in a crackdown since September, when a fan waved a rainbow flag during a concert by Mashrou’ Leila, a Lebanese band with an openly gay singer.
If there is one exception, it has been Lebanon. While the law can still penalize homosexual acts, Lebanese society has slowly grown more tolerant as activists have worked for more rights and visibility.
In 2013, the Lebanese Psychiatric Society said homosexuality did not need to be treated as a mental disorder. Judges have rejected cases being prosecuted under a law that makes sex “contrary to nature” illegal. And this year, Lebanon held its first ever Beirut Pride Week, full of events, if not an actual parade.
What has helped make the difference is a culturally diverse society, a mostly independent media and the relative ease of registering nongovernmental organizations, says Georges Azzi, who runs the Arab Foundation for Freedoms and Equality, an advocacy group.
But members of the community have themselves served as pioneers in a region where coming out is always risky. They have all crossed difficult personal thresholds. Their views differ on how far Lebanon has actually come and how to further push change.
Some live discreetly. Some openly. And some have become activists so that others can come out. Here are some of their stories.
Alexander Paulikevitch first came out to his classmates and friends when he was 16. Now 35, he is a choreographer and dancer specializing in contemporary baladi, a type of belly dancing.
An old dance form, it was traditionally performed by women for women. More recently, it has been viewed as a dance by women to seduce men. When Mr. Paulikevitch first performed it, members of the audience jeered, laughed or left the show.
Today, he has performed in a number of places, including Lebanon, but scheduled performances as part of a cultural festival in Cairo and Amman were canceled. “They wouldn’t let me perform, saying ‘He’s too much.’”
Mr. Paulikevitch doesn’t see himself an activist. But he is proudly outspoken. “I have a strong personality. I don’t hide.”
An event that was to be part of Lebanon’s first gay pride week was canceled after it was condemned by an association of Muslim scholars. Mr. Paulikevitch believes the community should have faced down the threat, instead.
“I know what I want, and I know what needs to be done for gay rights,” he said. “Less fear. More confrontation.”
Joyce Kammoun, 33, didn’t have access to the relative openness of Beirut. She grew up in Tripoli, in Lebanon’s traditionally conservative north.
Defining her sexual and gender identity was a struggle and a slow process. “Internal homophobia, I think, is worse than anything because it’s the virus within,” she said.
She found gender norms around clothing both oppressive and confusing. Retail shopping was like going into battle. “Figuring that piece out would have really helped me, I think, embrace my sexual orientation faster.”
Now she wears suits to work, where she is a legal manager at Pepsi-Cola International. She lived for 10 years in the United States and went back to Lebanon in 2012.
Even in Beirut, life is not always easy, however. “The way to survive is to be flexible — highly capable of adaptation, figuring out which fights you can win, which fights you can’t.”
She believes that laws needs to change to allow gays and lesbians to build a supportive community in a tolerant country. “And if it doesn’t exist, I’m going to help build it up.”
Rayyan, 30, is a manager for economic development projects for youth and female empowerment for the United Nations in Lebanon.
He is out to his family, friends and colleagues. He even has a profile on a popular dating app, but he is still discreet about his sexual identity and did not want his full name published or his face shown.
“In Lebanon, in general, you have to be careful,” he said.
He was primarily concerned about the fallout for his family, but he was also thinking about his future. While working at the United Nations, he is protected by anti-discrimination policies. But it is unclear how much Lebanon’s laws would protect him with future employers.
“There are a lot of contradictions in this country,” he said.
“You live in your own bubble, which is a safe one. I’m surrounded by gay and gay-friendly people and I live in Beirut, the capital. As soon as you get out of Beirut, the situation changes. In my daily life I’m very comfortable. I’m not scared, but I’m cautious.”
Georges Azzi, 38, studied and lived in France for five years. At one time, he felt his choices were either to stay there and live as an openly gay man, or move back to Lebanon and hide his sexuality. Instead, he decided to be openly gay in Lebanon.
“What’s the worst that could happen?” he remembers thinking.
In 2004, he became the legal representative of Helem, Lebanon’s first nonprofit advocacy group for gay, bisexual and transgender rights. He was the first such activist to speak openly on television.
For years, he faced harassment. He was interrogated by the police several times. His mother received phone calls from people she did not know, shaming her and her son.
Today, he lives with his partner, Carl Bou Abdallah, and most of their neighbors know they are gay. It would not be the same, however, in a more conservative neighborhood.
If he is asked about his sexuality, he doesn’t hide it, and his attitude is, “I’m not telling you to accept me.”
Mr. Azzi believes that activism has been a kind of shock therapy for Lebanon, but that it was necessary to give the community a voice so that it would be taken seriously.
While much more work needs to be done to encourage tolerance in other cities, “being gay in Beirut is no longer a scary thing.”
When Steph was younger, she struggled with gender identity without really knowing what that meant.
“Girls grow up to marry boys, and boys grow up to marry girls,” she explained. “I didn’t feel I liked boys. When I imagined myself in the future, I would think of myself with a woman and I didn’t know what it would be called. It was just a feeling.”
At 17, she was introduced to Helem and became an activist. Today, at 30, she is a community program coordinator at the Arab Foundation for Freedoms and Equality. She helps others who have the same questions she once did, and shows them they are not alone.
Still, she does not believe Lebanon is entirely safe for gays and lesbians, and she did not want her full name used.
She is often asked if she is a boy or a girl. “I get weird looks,” she said. “I try not to go to places where I might be harassed.”
Steph sees herself as a queer person, born female, but one who has no rights in the country. “I have this stain that I can’t get rid of, being here in Lebanon.”
Sasha, 21, is a fashion model and an activist who studied information technology. She is also transgender.
She took a big risk and appeared in a fashion show that aired on television; in a way, that was her coming out.
Sasha, who uses one name, suffered at first, but today many see her as an inspiration, not just for transgender people, but for others in the community who don’t have a voice.
It was not always that way. At school she was bullied for being different. In the streets, she is often still harassed.
“If I want to stand and face the world for my own rights, I’m ready to do that. It is my freedom, my self-expression. If I don’t fight for that, then why am I living here?”
But she sees societal perceptions changing for the better. At this stage, she feels she is learning about patience and compassion.
“If you have compassion toward something, you must have patience for it to happen,” she said.
She hopes that one day people won’t think about gay and transgender issues, and will just let humans be humans.
“Step by step, I started to understand myself more,” she said. “I’m self-taught through this journey, and I do look up at trans people and how they went through their journey.”
“Everyone has a story to tell.”
(nytimes.com, 12/2017)


by ArtMinds



Προφυλακίστηκε ο δράστης
Δανία: Ομοφοβική επίθεση στον σύντροφο υπουργού
tanea.gr, 18-5-2018
Ο σύντροφος του υπουργού Δικαιοσύνης της Δανίας έπεσε θύμα βίαιης επίθεσης από άνδρα σλοβενικής καταγωγής, λόγω της ομοφυλοφιλίας του, ανακοίνωσε την Πέμπτη η αστυνομία της Κοπεγχάγης.
Ο Χόσουε Μεντίνα Βάσκες, ο οποίος κατάγεται από τη Δομινικανή Δημοκρατία και πέρσι το καλοκαίρι αρραβωνιάστηκε τον ηγέτη του Συντηρητικού Λαϊκού Κόμματος της Δανίας, Σόρεν Πάπε Πούλσεν, δέχτηκε γροθιά στο πρόσωπο από τον δράστη.
Το επεισόδιο σημειώθηκε μέσα σε μπαρ της πρωτεύουσας, γύρω στις 03.30 της Πέμπτης, σύμφωνα με τα τοπικά μέσα ενημέρωσης.
Ο 34χρονος Σλοβένος φώναξε «Δεν μ' αρέσουν οι γκέι» και επιτέθηκε στο θύμα. Του ασκήθηκε δίωξη για «αδίκημα μίσους και βιαιοπραγία» και προφυλακίστηκε, ανακοίνωσε η αστυνομία μέσω Twitter.
«Τώρα θα προσπαθήσουμε να χωνέψουμε αυτό το επεισόδιο όσο καλύτερα μπορούμε» έγραψε ο υπουργός στο Facebook.


Τα τελευταία πέντε χρόνια οι Τούρκοι δεν βλέπουν στις τηλεοράσεις τους τη Eurovision, όχι μόνο γιατί δεν συμμετέχει η χώρα τους, αλλά και γιατί ο διαγωνισμός έχει «κοπεί» από όλα τα κανάλια της γείτονος. Η μετατροπή της Τουρκίας σε θεοκρατικό κράτος, από τον Ερντογάν είναι και σ αυτό το ζήτημα εμφανής. Ο λόγος ή η αφορμή είναι η προβολή των …γκέι (ομοφυλόφιλων). 
Η σχέση Τουρκία – Eurovision άρχισε να χαλάει το 2011. Το τραγούδι που είχε στείλει η Τουρκία δεν πέρασε από τα ημιτελικά, ενώ η τελευταία συμμετοχή το 2012 βρέθηκε στην 7η θέση. Η Τουρκία αποσύρθηκε -μέχρι νεοτέρας- από τον διαγωνισμό, αφού απαιτούσε να έχει την ίδια μεταχείριση με τις «Big 5» και να συμμετέχει απευθείας στον τελικό. Ήρθε και η προβολή των gay και έτσι φτάσαμε και στο να κοπεί και η τηλεοπτική μετάδοση. (kontranews.gr)


Ο διοργανωτής του Beirut Pride συνελήφθη και κρατήθηκε στη διάρκεια της νύκτας από τις αρχές του Λιβάνου, ενώ αφέθηκε ελεύθερος μόνον αφού υπέγραψε έγγραφο με το οποίο δεσμευόταν ότι θα ακυρωθούν οι υπόλοιπες εκδηλώσεις του μοναδικού gay pride που διοργανώνεται σε αραβική χώρα.
Ο Λίβανος έγινε η πρώτη αραβική χώρα η οποία φιλοξένησε το 2017 gay pride, αν και η εναρκτήρια εκδήλωση είχε ακυρωθεί έπειτα από απειλές, ενώ οι υπόλοιπες διοργανώθηκαν με κάποια διακριτικότητα και χωρίς να πραγματοποιηθεί πορεία από τις LGBT οργανώσεις.
Φέτος οι εκδηλώσεις ξεκίνησαν στις 12 Μαΐου και θα ολοκληρώνονταν στις 20 Μαΐου.
Ο Λίβανος θεωρείται πιο φιλελεύθερος κοινωνικά από τις άλλες χώρες της περιοχής, αν και οι ομοφυλόφιλοι, οι λεσβίες, οι αμφιφυλόφιλοι και οι διεμφυλικοί καταγγέλλουν ότι πέφτουν θύματα διακρίσεων από το κράτος και την κοινωνία.
Σε ανακοίνωση που αναρτήθηκε στον ιστότοπο του Beirut Pride ο διοργανωτής του Χάντι Ντέμιεν ανέφερε ότι οι υπηρεσίες ασφαλείας επενέβησαν το βράδυ της Τετάρτης σε μια δημόσια ανάγνωση θεατρικού έργου, η οποία πραγματοποιούνται στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του gay pride. Ο Ντέμιεν πρόσθεσε ότι τον οδήγησαν στο αστυνομικό τμήμα, όπου ανακρίθηκε και κρατήθηκε όλη τη νύκτα. Στη συνέχεια του ζητήθηκε, προκειμένου να αφεθεί ελεύθερος, να υπογράψει έγγραφο ότι θα ακυρωθούν οι υπόλοιπες προγραμματισμένες εκδηλώσεις.
Το υπουργείο Εσωτερικών του Λιβάνου δεν έχει σχολιάσει την είδηση.
Ο Ντέμιεν επεσήμανε ότι τον προειδοποίησαν ότι, εάν δεν υπέγραφε το έγγραφο αυτό, θα ξεκινούσε έρευνα εναντίον του για «υποκίνηση σε ανήθικες πράξεις και προσβολή της δημοσίας αιδούς».
Η νομοθεσία του Λιβάνου απαγορεύει τις «παρά φύσει» σεξουαλικές πράξεις, χωρίς όμως να δίνει περαιτέρω διευκρινίσεις, κάτι που χρησιμοποιείται για την ποινικοποίηση των ομοφυλοφιλικών σχέσεων. Πέρυσι ωστόσο Λιβανέζος δικαστής έκρινε ότι οι σχέσεις μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου δεν είναι «παρά φύσει», μια απόφαση που έγινε δεκτή με ικανοποίηση από τους ακτιβιστές.  (politis.com,  16/5/2018)


Αναβρασμός στον στίβο
kathimerini.gr, 19/5/2018
Οι νέοι κανονισμοί της διεθνούς ομοσπονδίας στίβου (IAAF) περί επιτρεπτών επιπέδων τεστοστερόνης στις αθλήτριες, απειλούν πρωταγωνίστριες όπως η Κάστερ Σεμένια και δίνουν επιστημονικό-αθλητικό ορισμό για τη λεγόμενη Διαφορά Σεξουαλικής Ανάπτυξης (DSD) προκαλώντας αντιδράσεις διεθνώς.
Το ζήτημα είναι λεπτό, αλλά η IAAF αποφάσισε να ελέγξει τις συνέπειες του υπερανδρογυνισμού, θεωρώντας ότι αλλοιώνει τον ανταγωνισμό μεταξύ αθλητριών. Ως «υπερανδρογυνισμός» περιγράφεται επιστημονικά η υπερβολική παρουσία ανδρικών σεξουαλικών ορμονών –όπως η τεστοστερόνη– σε γυναικείους οργανισμούς.
Η IAAF θέτει πλέον ποσοτικά όρια στα επίπεδα ανδρικών ορμονών σε γυναίκες με DSD, κάτι που πρακτικά τις υποχρεώνει ή να αποκλείονται από αγώνες ή να υφίστανται διαρκώς φαρμακευτική αγωγή που θα μειώνει τα επίπεδα των ορμονών αυτών, αλλά και θα επιδρά σημαντικά στον οργανισμό τους περιορίζοντας την ταχύτητά τους, σύμφωνα με Βρετανούς επιστήμονες.
Το ενδιαφέρον είναι ότι τα όρια τίθενται μόνο για τις αθλήτριες των αποστάσεων από τα 400 μέτρα (και με εμπόδια) έως και το ένα μίλι (την κούρσα των 1.609 μέτρων), με την ομοσπονδία να επικαλείται έρευνα του ιατρικού της τμήματος που βρήκε ότι η επίδραση του υπερανδρογυνισμού κορυφώνεται στους δρόμους ημιαντοχής.
Η θέση τέτοιων ορίων ενδέχεται να οδηγήσει σε αποκλεισμό αθλητριών όπως η Σεμένια, κάτοχος του ολυμπιακού τίτλου στα 800 μέτρα. Επανειλημμένα η Νοτιοαφρικανή δρομέας έχει βρεθεί στο μάτι του κυκλώνα, με αθλήτριες, προπονητές και μέσα ενημέρωσης να απαιτούν τον αποκλεισμό της.
Η απάντηση της Σεμένια στην IAAF ήρθε από μέσο κοινωνικής δικτύωσης, όπου έγραψε: «Ο Θεός με έπλασε όπως είμαι και αποδέχομαι τον εαυτό μου. Είμαι αυτή που είμαι κι είμαι περήφανη για τον εαυτό μου».
Θέση υπέρ της Σεμένια πήρε και η χρυσή ολυμπιονίκης του επί κοντώ, Κατερίνα Στεφανίδη, δηλώνοντας ότι είναι σαν να βάζουν τους αθλητές στο κρεβάτι του Προκρούστη ώστε να γίνουν όλοι ίσοι.
Ο Νοτιοαφρικανός καθηγητής Νομικής Στιβ Κορνέλιους υπέβαλε την παραίτησή του από μέλος της Πειθαρχικής Επιτροπής της IAAF, γράφοντας σε επιστολή του στον πρόεδρο της ομοσπονδίας ότι «δεν μπορώ να συνδέομαι με έναν οργανισμό που επιμένει να εξοστρακίζει συγκεκριμένα άτομα, όλα γυναίκες, για κανέναν άλλον λόγο από το ότι είναι αυτό που γεννήθηκαν» και παραλληλίζοντας τα κριτήρια επιλεξιμότητας της IAAF με τη ναζιστική ιδεολογία. Αντιστοίχως το κυβερνών κόμμα στη Νότια Αφρική συνέκρινε την απόφαση με τακτικές του καθεστώτος του απαρτχάιντ.
Η IAAF ανταπάντησε δηλώνοντας ότι ο νέος κανονισμός δεν είναι ούτε ρατσιστικός ούτε σεξιστικός, με τον πρόεδρό της Σεμπάστιαν Κόου να λέει ότι «θέλουμε απλώς να έχουμε ίσες προϋποθέσεις για όσες λαμβάνουν μέρος στα γυναικεία αγωνίσματα».
Ο κανονισμός θα αρχίσει να εφαρμόζεται από τον προσεχή Νοέμβριο, εφόσον δεν καταπέσει στο Ανώτατο Αθλητικό Δικαστήριο (ΚΑΣ), στο οποίο ανακοίνωσε ότι προσφεύγει η Νοτιοαφρικανική Ομοσπονδία Στίβου, με τη στήριξη και της ολυμπιακής επιτροπής της χώρας.



μοντέλο: Dani Fierro


Oslo Architecture Triennale: Pornified Homes
A meditation on exoticism and identity via the world of male escorting
Madrid-based architect Andrés Jaque’s work examines how architecture helps shape socities. His film Pornified Homes, which showed at this year’s Oslo Architecture Triennale, considers ideas of exoticism and identity through videos of seemingly disparate stories—one featuring a flowering Amazonian water lily native to Brazil and brought to England in the nineteenth century, and another centered around a Brazilian escort who ‘pornifies’ his London basement flat to channel Latin exoticism. Here, the artist talks about the ideas behind the work:
“At a time when nations and national identities are intensively challenged, ‘Brazilian’ has emerged as the number-one search at sleepyboy.com, a UK male escort service with 686,565 annual users. 
"The film examines the constellations of online male prostitution, and the trans-national, transmedia architectures that enable them to exist. This urbanism of coordinated escort apartments, online profiles, district transformations, and bodily reconstructions was founded on the colonial tradition by which Amazonian ecosystems were comprised and mobilized as exoticized components of domestic environments.” 



Η 17η Μαΐου έχει καθιερωθεί ως διεθνής ημέρα κατά της ομοφυλοφοβίας και εμείς ανατρέχουμε στον άνθρωπο που την περιέγραψε πρώτος
Ο Τζορτζ Γουάινμπεργκ ήταν αμερικανός ψυχολόγος, που στα μέσα της δεκαετίας του ‘60 επινόησε τον όρο «homophobia» («ομοφοβία» ή «ομοφυλοφοβία») για να περιγράψει τη φοβία πολλών ανθρώπων απέναντι στους ομοφυλόφιλους.
Γεννήθηκε στις 17 Μαΐου 1929 στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης, από πατέρα δικηγόρο και μητέρα γραμματέα. Αρχικά σπούδασε αγγλική φιλολογία κι έμεινε για πάντα «εραστής» των έργων του Σέξπιρ, χρησιμοποιώντας τα για τις ενοράσεις του στην ψυχολογία. Στη συνέχεια σπούδασε μαθηματικά και στατιστική στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, αλλά τελικά έκανε νέα στροφή και πήρε το διδακτορικό του στην κλινική ψυχολογία από το Πανεπιστήμιο Κολούμπια.
Άσκησε για χρόνια το επάγγελμα του ψυχοθεραπευτή κι έγραψε πολλά βιβλία ψυχολογίας για το ευρύ κοινό, μόνος του ή με τη σύζυγό του, ενώ υπήρξε σταθερά ένθερμος υποστηρικτής των δικαιωμάτων των ομοφυλόφιλων.
Ο Γουάινμπεργκ είχε προσέξει ότι αρκετοί συνάδελφοί του δεν ένιωθαν καθόλου άνετα με ομοφυλόφιλους άνδρες και γυναίκες και αντιλήφθηκε ότι επρόκειτο για έναν ειδικό τύπο φόβου, που είχε τα τυπικά χαρακτηριστικά μιας φοβίας. «Επινόησα τη λέξη ομοφυλοφοβία, εννοώντας ότι αφορούσε μία φοβία για τους ομοφυλόφιλους. Ένα φόβο που φαινόταν να σχετίζεται με το φόβο της μόλυνσης, ένα φόβο για την υποτίμηση της οικογένειας. Ήταν ένας θρησκευτικός φόβος και είχε οδηγήσει σε μεγάλη βαρβαρότητα, όπως πάντα ο φόβος οδηγεί», είχε κάποτε πει στους «New Tork Times».
Ο Τζορτζ Γουάινμπεργκ είχε συζητήσει τις ιδέες του αυτές με τους υπέρμαχους για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων Τζακ Νίκολς και Λιζ Κλαρκ, που χρησιμοποίησαν το νέο όρο «ομοφυλοφοβία» σ’ ένα άρθρο που έγραψαν στο περιοδικό «Screw» το Μάιο του 1969. Ήταν η πρώτη φορά που ο όρος αυτός εμφανίστηκε σε γραπτή μορφή. Λίγους μήνες μετά, το περιοδικό ευρείας κυκλοφορίας «Time» χρησιμοποίησε τον όρο στο κύριο άρθρο του εξωφύλλου του με τίτλο «Ο ομοφυλόφιλος στην Αμερική». Ο ίδιος ο Γουάινμπεργκ χρησιμοποίησε για πρώτη φορά σε δικό του κείμενο τον όρο «ομοφυλοφοβία» αργότερα, το 1971, ενώ περιέγραψε εκτενώς το φαινόμενο της ομοφυλοφοβίας στο βιβλίο του «Κοινωνία και Υγιής Ομοφυλόφιλος» (1972).
Στην πορεία, πάντως, ο όρος «ομοφυλοφοβία» υπέστη κριτικές από ομοφυλόφιλους και ετεροφυλόφιλους, επιστήμονες και μη, με το σκεπτικό ότι ναι μεν είναι ένας χρήσιμος όρος ως εργαλείο πολιτικού ακτιβισμού και συνειδητοποίησης της κοινής γνώμης, αλλά δεν στέκει επιστημονικά, καθώς δεν μπορεί να συγκριθεί με τις παράλογες φοβίες των ανθρώπων π.χ. απέναντι στα φίδια ή στα ύψη. Βασικά, είπαν ορισμένοι, τα αισθήματα που μπορεί να γεννάει η ομοφυλοφιλία είναι κυρίως η αηδία και ο θυμός, παρά ο φόβος. Όμως, ο Γουάινμπεργκ ποτέ δεν πείσθηκε από αυτά τα αντεπιχειρήματα και πάντα υποστήριξε ότι η ομοφυλοφοβία είναι αυτό ακριβώς που λέει η λέξη: μια παράλογη φοβία. Επέμεινε μάλιστα ότι πρέπει ως όρος να συμπεριληφθεί στον επίσημο κατάλογο με τις ψυχικές διαταραχές - κάτι που δεν έχει συμβεί.
Ο Τζορτζ Γουάινμπεργκ πέθανε στις 20 Μαρτίου 2017, σε ηλικία 87 ετών, καταβεβλημένος από τον καρκίνο.
Πηγή: sansimera.gr


φωτογραφία: John Bortolin



... και στα ελληνο-αγγλικά επειδή φιλοδοξεί σε διεθνή καριέρα


Ένα αίτημα που απευθύνεται στη δημόσια τηλεόραση της Ισλανδίας RUV και την καλεί να μποϊκοτάρει τον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision που θα διεξαχθεί το 2019 στο Ισραήλ έχει συγκεντρώσει μέχρι στιγμής 8.000 υπογραφές, μετά τον θάνατο δεκάδων Παλαιστίνιων από πυρά Ισραηλινών στρατιωτών στη Λωρίδα της Γάζας. 
Ο Ισλανδός πολίτης που ανάρτησε αυτό το διαδικτυακό αίτημα που αναρτήθηκε στον ιστότοπο change.org ελπίζει να συγκεντρώσει 30.000 υπογραφές μέσα σε διάστημα μίας εβδομάδας. 
"Όλα εξετάζονται" σε αυτό το στάδιο, σχολίασε σοβαρά ένας εκπρόσωπος της RUV, ο Σκαρπέντιν Γκούντμουντσον. 
Ο Παλ Όσκαρ Χαλμτίσον, ο οποίος συμμετείχε παλαιότερα στον διαγωνισμό, συντάχθηκε με την πρωτοβουλία καταγγέλοντας, στη σελίδα του στο Facebook, τις χώρες που "παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο και τα ανθρώπινα δικαιώματα". 
Το 2019 ο διαγωνισμός θα φιλοξενηθεί στο Ισραήλ, μετά τη νίκη της Νέτα Μπαρζιλάι, το περασμένο Σάββατο, με το τραγούδι Toy. (gr.euronews.com, 16/5/2018)

Προσωπικά δεν πιστεύω ότι η λύση είναι τα "εθνικά στοχευμένα" μποϋκοτάζ, αλλά σίγουρα αρκετά πρέπει να αλλάξουν, αφού είναι πια προφανές πως κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Eurovision.



Και μια απορία: Πώς το Ισραήλ από την τέταρτη θέση στο televoting του α' ημιτελικού, 49% κάτω από την Κύπρο, σκαρφάλωσε τελικά στην πρώτη θέση του τελικού;
Μήπως η EBU θα πρέπει κάποτε να δώσει εξηγήσεις για το πιο δημοφιλές, κερδοφόρο αλλά και αδιαφανές στοιχείο του διαγωνισμού;



Επειδή το Α.Π. είναι ένα γκέι ιστολόγιο αντικαταστήστε το "ζουμερές γυναίκες" με το "γκέι άνδρες" και ίσως τότε το άρθρο να αποδειχθεί περισσότερο βιωματικό

Γιατί μια ζουμερή κοπέλα πρέπει συνεχώς να διακωμωδεί τον εαυτό της;
 Αντιγόνη Πάντα-Χαρβά (popaganda.gr, 13/5/2018)
To βράδυ του Σαββάτου μαζευτήκαμε να δούμε Eurovision. Μεγάλη παρέα, τηλεόραση στη βεράντα, άπειρα φαγητά που μας έφεραν σε σημείο σκασμού (και για να μην το ξεχάσω, κάποια στιγμή πρέπει να αρχίσουμε να λέμε: «ας μαζευτούμε να φάμε και επί τη ευκαιρία ας δούμε και Eurovision» παρά το αντίστροφο), τσιρίδες συνοδευόμενες με ατάκες όπως: «έλα μωρή Ελενάρα τρέλα» και, βεβαίως, τα γνωστά καυστικά σχόλια, ανάλογα με την εκάστοτε σκηνική παρουσία. Όταν βγήκε η Netta, ήμασταν διχασμένοι. Σε αυτούς που γούσταραν την υπερβολή της επάνω στη σκηνή αλλά και το μήνυμα που ήθελε να περάσει και σε εκείνους που δεν ήθελαν να βλέπουν μια κοπέλα να αναλώνεται σε γκριμάτσες που ασχημαίνουν, παρά κολακεύουν, για να περάσει κάποιο μήνυμα.
Βρίσκομαι στη δεύτερη κατηγορία και θα εξηγήσω γιατί. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ως τροφαντή, θυμάμαι και τις αντιδράσεις του κόσμου γύρω μου. Κάθε φορά που είχα αέρα γκόμενας, πάντα θα βρισκόταν κάποιος να μου πετάξει ένα «χοντρή» ή «φάλαινα» στα μούτρα. Όταν όμως έπαιρνα το ρόλο της καρικατούρας του εαυτού μου και έκανα υπερβολές αυτοσαρκασμού και διακωμωδούσα ολόκληρη την ύπαρξή μου, όλοι ενθουσιάζονταν και βιάζονταν να με ανακηρύξουν σε επίγεια θεά. Φαντάζομαι ότι δεν είμαι η μόνη που έχω βιώσει κάτι τέτοιο. Για πάρα πολλά χρόνια η εικόνα της ευτραφούς γυναίκας ήταν συνυφασμένη με το γέλιο και τον αυτοσαρκασμό. Γυναίκες που διέπρεψαν στο Χόλυγουντ με παραπάνω κιλά από τον -κοινωνικώς αποδεκτό- μέσο όρο, ήταν στην πλειοψηφία τους κωμικοί που έπαιζαν ρόλους αυτοσαρκασμού. Σα να λέμε: «γελάω εγώ με τον εαυτό μου, πριν γελάσετε εσείς πρώτοι». Ακόμη και στη χώρα μας, κάθε φορά που μια ζουμερή γυναίκα περνούσε από την τηλεόραση ή το θέατρο, έπρεπε να κάνει το ίδιο πράγμα. Έτσι ο κόσμος την αγαπούσε και την αποδεχόταν ως έναν κωμικό ρόλο και δεν έμπαινε καν στη διαδικασία να την αντιμετωπίσει εξαρχής ως μια γοητευτική και σέξυ γυναίκα.
Κάπως έτσι αισθάνθηκα εχτές το βράδυ για τη Netta Barzilai από το Ισραήλ. Παρακολουθώντας την εμφάνισή της αναρωτήθηκα αν το τελικό αποτέλεσμα θα ήταν το ίδιο σε περίπτωση που είχε βγει να παρουσιάσει το -γεμάτο κοινωνικά μηνύματα- τραγούδι της “Toy”, σαν μία άλλη Φουρέιρα, με αέρα σέξυ γυναικάρας που «παίζει τους άντρες στα δάχτυλά της» και δεν είναι κανενός το παιχνίδι σε αυτό το σύστημα επιφανειακών προτύπων. Μάλλον όχι, αν κρίνω από τις αντιδράσεις στα σόσιαλ μήντια κατά τη διάρκεια της εμφάνισης της Αυστραλέζας, Jessica Mauboy. Ένα ζουμερό κορίτσι που, ναι μεν ήταν άρρυθμο, είχε πρόχειρη σκηνική παρουσία και ξεκάθαρα δεν ήταν για τις πρώτες θέσεις, αλλά βγήκε νιώθοντας σέξι και γκομενάρα, κέρδισε σχόλια όπως: «Αυστραλία τρως», «Η Αυστραλία κατάπιε τη Jennifer Lopez» και «Η Beyonce χοντρή». Ω, ναι. Οι ίδιοι άνθρωποι που γελούσαν με τη Netta και έγραφαν «γλυκούλα, θεότητα, πες τα χρυσόστομη», είχαν προηγουμένως κράξει την -πολύ πιο μικρόσωμη- Jessica, επείδή είχε το θράσος να εμφανιστεί γκομενάρα.
Πάει καιρός που παλεύουμε πολλές ζουμερές γυναίκες ανά τον κόσμο να αποδείξουμε ότι πέρα από το χιούμορ και τον αυτοσαρκασμό μας διαθέτουμε και σεξ απίλ. Η Ashley Graham είναι ένα τρανταχτό παράδειγμα μιας γυναίκας που αισθάνεται σέξυ και το δείχνει και χάρη σε αυτή της την αυτοπεποίθηση έχει κάνει μια καριέρα την οποία ζηλεύουν πολλές πιο αδύνατες κοπέλες στον χώρο του μόντελινγκ. Κάθε φορά όμως που κάτι τέτοιο συμβαίνει στα δικά μας χωράφια, το πλήθος τρέχει να κατασπαράξει. Η Κατερίνα Ζαρίφη ήταν πάντα για τους περισσότερους μια «πάρα πολύ αστεία θεότητα» μέχρι τη στιγμή που αποφάσισε να κάνει σέξυ φωτογράφιση με εσώρουχα σε εβδομαδιαίο περιοδικό. Εκείνες τις ημέρες πολλά στόματα έσταξαν φαρμάκι. Και δεν χρειάζεται να πάω καν εκεί, μπορώ να μιλήσω για τον εαυτό μου. Κάθε φορά που ανεβάζω κάτι αυτοσαρκαστικό στα σόσιαλ μήντια δεν βρίσκεται ούτε ένας άνθρωπος να πει κάτι αρνητικό για την εμφάνισή μου. Όταν όμως αποφασίσω να δείξω πόσο καλά αισθάνομαι με το σώμα μου, την εικόνα μου, τη σεξουαλικότητά μου και τη γύμνια μου, πάντα θα βρεθούν πολλοί κακεντρεχείς να πουν κάτι.
Ένιωσα άβολα εχθές το βράδυ παρακολουθώντας τη Netta να κάνει γκριμάτσες και παράξενες χειρονομίες καθ’ όλη τη διάρκεια της εμφάνισής της προσπαθώντας να το παρουσιάσει όλο αυτό ως μια κωμωδία. Κυρίως, μάλιστα, όταν το νόημα που προσπαθεί να περάσει με το τραγούδι της είναι: «κάτω το bullying». Και μπήκα σε σκέψεις: Μήπως τελικά φταίει και η άλλη πλευρά που συντηρεί αυτό το πρότυπο «αστείας περσόνας» και όχι μόνο ο κόσμος που το αποδέχεται και διασκεδάζει με αυτό; Άραγε χωρίς όλη αυτή την παρέλαση κιτς κουστουμιών και την παρωδία επί σκηνής αλλά με μία πραγματικά γοητευτική, δυναμική και σέξυ εμφάνιση, ως μία άλλη Rihanna (που τους γράφει όλους εκεί που ξέρει και απολαμβάνει το σώμα της όπου και αν βρεθεί κατά καιρούς ο δείκτης της ζυγαριάς της) ή έχοντας ως παράδειγμα εκείνη την απίστευτα ταλαντούχα, πληθωρική και καυτή χορεύτρια στο video clip του “Hung Up” της Madonna που κάνει τους άντρες μέσα στο μετρό να την κοιτούν με ανοιχτό το στόμα ή ακόμη και διατηρώντας πιο ήπιους τόνους ως μία άλλη Adele, θα κατάφερνε εχθές η Netta να κερδίσει με το ίδιο τραγούδι και μάλιστα σε έναν διαγωνισμό που έχει αποδείξει άπειρες φορές στο παρελθόν ότι λατρεύει το κιτς; Σαφώς δεν είναι αυτό το θέμα αλλά από κάπου πρέπει να ξεκινήσουμε.
Ποιος δεν θαύμασε εχθές τις ζουμερές χορεύτριες της Φουρέιρα; Ήταν πραγματικά όλες τους φωτιά και λαύρα και έδεναν τόσο μα τόσο αρμονικά και υπέροχα με την ψηλόλιγνη φιγούρα της ερμηνεύτριας. Θέλω λοιπόν να ζω σε έναν κόσμο που δεν θα κρίνει τα κιλά κάποιου που κέρδισε μια πρωτιά ή που προσπαθεί να ξεχωρίσει σε αυτό που κάνει ή που απλώς ζει και υπάρχει και χαίρεται με τον εαυτό του και για να συμβεί αυτό πρέπει πρώτα απ’ όλα εμείς οι ίδιοι που αντιμετωπίζουμε κατά καιρούς τέτοιου είδους bullying να νιώσουμε πραγματικά καλά με τον εαυτό μας και να μην τον καμουφλάρουμε με στοιχεία κωμικών εντυπωσιασμών. Αυτό σαφώς δεν σημαίνει ότι πρέπει να χάσουμε το χιούμορ μας ή να γίνουμε σοβαροφανείς αλλά, από την άλλη, δεν χρειάζεται ολόκληρη η ύπαρξή μας να χαρακτηρίζεται από αυτούς τους αυτοσαρκαστικούς, κωμικούς εντυπωσιασμούς.
Σήμερα ξύπνησα και στη βόλτα μου στα σόσιαλ έβλεπα γνωστούς να βρίζουν δικούς τους γνωστούς που σχολίαζαν τα κιλά της Netta και της Jessica και όχι το κατά πόσο ήταν καλά ή όχι τα τραγούδια τους. Ίσως λοιπόν ο τρόπος για να αλλάξουμε τους κοντόφθαλμους είναι να τους «γεμίσουμε το μάτι» με την αυτοπεποίθηση που πηγάζει μέσα από τη γοητεία μας. Ας δείξουμε επιτέλους τη φωτιά που κρύβουμε μέσα μας.

ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ - 14/5/2018

Αυτό που έκανε πάντως εντύπωση ήταν η ξεκάθαρη πολιτικοποιημένη τοποθέτηση της νικήτριας. "Σας ευχαριστώ πάρα πολύ που διαλέξατε το διαφορετικό, σας ευχαριστώ τόσο πολύ που αποδέχεστε τις διαφορές μεταξύ μας. Αγαπώ την πατρίδα μου, την επόμενη φορά στην Ιερουσαλήμ", είπε δευτερόλεπτα μετά την ανακοίνωση της πρωτιάς.
Σημειώνεται δε πως αύριο, Δευτέρα, οι ΗΠΑ ανοίγουν την πρεσβεία τους στην Ιερουσαλήμ, μια κίνηση που έχει προκαλέσει πολλαπλές αντιδράσεις στον αραβικό κόσμο, μιας και ο Ντόναλντ Τραμπ αναγνωρίζει με την πράξη του αυτή την "άγια πόλη" ως πρωτεύουσα του κράτους του Ισραήλ.
Ο ίδιος ο Νετανιάχου, έσπευσε να επαναλάβει την ατάκα της Νέτα, γράφοντας στο Twitter: "Netta είσαι αξιαγάπητη. Έφερες μεγάλο σεβασμό για το κράτος του Ισραήλ. Του χρόνου στην Ιερουσαλήμ".
Πολλοί χρήστες των social media ανέσυραν μάλιστα το στρατιωτικό παρελθόν της Νέτα, σημειώνοντας πως είχε υπηρετήσει στο εθελοντικό πρόγραμμα των παραστρατιωτικών ισραηλινών αμυντικών δυνάμεων πριν την υποχρεωτική στρατολόγησή της στις Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις, στο Ναυτικό. (news247.gr)



At Last, Scientific Proof That Eurovision Makes People Happier
Alan Burdick (newyorker.com, 11/5/2018)
On Saturday night, musical acts from twenty-six countries will assemble in the Lisbon Arena, in Portugal, for the grand finale of this year’s Eurovision Song Contest. The contest, which débuted in 1956, is among the longest-running television programs in the world, and, as a new study in the journal BMC Public Health notes, it “attracts a wide range of individual countries’ talent, including orc-style monsters (Finland 2006), singers on unicycles (Moldova 2011) and puppet turkeys (Ireland 2008).” Despite this, and because of it, the contest is closely watched; in 2016, Eurovision broadcasts reached more than two hundred million viewers, including ninety-five per cent of the residents of Iceland. [...]

Και ιδιαίτερα η νίκη, σύμφωνα με νέα ελληνο-βρετανική έρευνα
Η Eurovision «ανεβάζει» την ψυχολογία όλης της χώρας
tanea.gr, 11-5-2018
Η συμμετοχή μιας χώρας στον διαγωνισμό τραγουδιού της Γιουροβίζιον (Eurovision) -και πολύ περισσότερο η διάκριση σε αυτόν- συνδέεται με μια αυξημένη ψυχική ευφορία και ικανοποίηση των κατοίκων από τη ζωή τους, σύμφωνα με μια νέα μελέτη με επικεφαλής έναν έλληνα επιστήμονα στη Βρετανία.
Η μελέτη από ερευνητές του Imperial College του Λονδίνου, με υπεύθυνο τον δρα Φίλιππο Φιλιππίδη της Σχολής Δημόσιας Υγείας, η οποία δημοσιεύθηκε στο βρετανικό ιατρικό περιοδικό "BMC Public Health", συμπέρανε ότι οι άνθρωποι αυξάνουν κατά μέσο όρο κατά 4% το βαθμό ικανοποίησης τους από τη ζωή για κάθε άνοδο δέκα θέσεων στην κατάταξη της χώρας τους στην Eurovision (π.χ. από τη 12η στη δεύτερη θέση).
Όμως και άσχημα να τα πάει μια χώρα στον διαγωνισμό τραγουδιού, πάλι οι πολίτες της χώρας νιώθουν καλύτερα από το να μην είχε συμμετάσχει καθόλου η χώρα τους (καλύτερα δηλαδή να...πατώσει παρά να απουσιάζει από το σόου!). Οι ερευνητές δήλωσαν ότι αυτά τα ευρήματα συνάδουν με προηγούμενες μελέτες που έχουν δείξει ότι η επιτυχία -ή έστω η συμμετοχή- μιας χώρας σε σημαντικά γεγονότα, αθλητικά και άλλα, μπορεί να τονώσει την ψυχική ευεξία ενός έθνους.
Ο Φ. Φιλιππίδης ανέφερε στο Αθηναϊκό και Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων ότι «η μελέτη ξεκίνησε από μια αστεία συζήτηση στο Τμήμα μας, το οποίο μελετά την επίπτωση που έχουν οι δημόσιες πολιτικές, οι περιβαλλοντικοί παράγοντες και οι οικονομικές συνθήκες στον τρόπο ζωής και στην υγεία των ανθρώπων. Στο Τμήμα εργάζονται άνθρωποι από πολλές χώρες και έτσι αποφασίσαμε να διερευνήσουμε κατά πόσο και ο διαγωνισμός της Eurovision επιδρά στην εθνική ψυχική υγεία μιας χώρας. Εκπλαγήκαμε κι εμείς που διαπιστώσαμε ότι όντως υπάρχει μια σχέση».
Οι ερευνητές ανέλυσαν στοιχεία από περισσότερους από 160.000 ανθρώπους από 33 ευρωπαϊκές χώρες, οι οποίοι είχαν συμπληρώσει ερωτηματολόγια στο πλαίσιο του Ευρωβαρόμετρου, απαντώντας -μεταξύ άλλων- πόσο ικανοποιημένοι είναι από τη ζωή τους. Τα στοιχεία αυτά για κάθε χώρα συσχετίσθηκαν με τις συμμετοχές ή μη της χώρας στο διαγωνισμό τραγουδιού της Γιουροβίζιον μεταξύ 2009-2015, καθώς και στην κατάταξή της κάθε χρονιά.
Διαπιστώθηκε ότι πράγματι οι άνθρωποι δήλωναν πιο χαρούμενοι και ικανοποιημένοι γενικότερα από τη ζωή τους, όταν η χώρα τους τα είχε πάει καλά στη Γιουροβίζιον το ίδιο έτος. Μάλιστα το να νικήσει μια χώρα στον διαγωνισμό, δεν φάνηκε να αυξάνει επιπρόσθετα την ψυχική ικανοποίηση, σε σχέση π.χ. με μια δεύτερη θέση.
Από την άλλη, σε χώρες που κατατάσσονταν στον...πάτο της κατάταξης, οι πολίτες τους ένιωθαν κατά μέσο όρο 13% πιο ικανοποιημένοι σε σχέση με όσους ζούσαν σε χώρες που δεν είχαν συμμετάσχει στο διαγωνισμό.
Οι ερευνητές επεσήμαναν ότι -όπως συμβαίνει με πολλές μελέτες- βρέθηκε απλώς μια συσχέτιση και όχι μια σχέση αιτίου-αποτελέσματος ανάμεσα στο διαγωνισμό τραγουδιού και στην ψυχική διάθεση μιας χώρας. Όμως ο δρ Φιλιππίδης εκτίμησε ότι πιθανότατα αναδεικνύεται η επίπτωση των μεγάλων γεγονότων στην ψυχή ενός έθνους.
«Τα δεδομένα που είχαμε στη διάθεσή μας» ανέφερε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ «δεν ήταν δυνατό να επιβεβαιώσουν αν η σχέση ανάμεσα στην επίδοση στο διαγωνισμό και την ικανοποίηση από τη ζωή είναι αιτιολογική. Ωστόσο, είναι νομίζω λογικό να υποθέσουμε ότι τουλάχιστον η συμμετοχή ή μη στον διαγωνισμό μπορεί να έχει κάποια επίδραση στην ψυχική μας διάθεση. Όχι τόσο επειδή όλοι ενδιαφερόμαστε για το συγκεκριμένο γεγονός ή γιατί το θεωρούμε σημαντικό, αλλά γιατί η απόφαση να μην συμμετάσχει μία χώρα υποδηλώνει κάτι περισσότερο, όπως για παράδειγμα ότι η οικονομική κατάσταση είναι ιδιαιτέρως κακή».
«Στην ανάλυσή μας» προσέθεσε «λάβαμε υπόψη μεγέθη όπως το εθνικό εισόδημα και η ανεργία, αλλά πέρα από αυτά τα αντικειμενικά κριτήρια, είναι σημαντικό και το πώς αντιλαμβάνεται κανείς τα υπάρχοντα προβλήματα. Αντιστοίχως, είναι γνωστό ότι η καλή, αλλά και η κακή ψυχική διάθεση είναι μεταδοτικές σε μια κοινωνία, ιδίως σε μια κοινωνία όπως η ελληνική, που ζει τα γεγονότα με ένταση. Ενδεχομένως το εύρημά μας να αντανακλά μια τέτοια διαδικασία».
Όπως είπε, «προηγούμενες μελέτες από άλλες ερευνητικές ομάδες διεθνώς έχουν δείξει ότι εθνικά γεγονότα μπορεί να επηρεάσουν θετικά τη διάθεση, ακόμη και την παραγωγικότητα, όπως π.χ. στη νικήτρια πόλη του Super Bowl των ΗΠΑ».
Επισήμανε ότι η διάκριση στη Eurovision δίνει στους ανθρώπους της χώρας κάτι θετικό να συζητάνε, αντί για τις συνήθως αρνητικές ειδήσεις. «Αυξάνεται η καλή διάθεση σε όλους, ακόμη και σε όσους δεν ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για το διαγωνισμό. Θυμάμαι όταν η Ελλάδα νίκησε το 2005, τις επόμενες εβδομάδες οι άνθρωποι φαίνονταν να έχουν καλύτερη διάθεση». Αν και παραδέχθηκε πως «ο διαγωνισμός είναι ασφαλώς διασκεδαστικός, αλλά προσωπικά δεν τον παίρνω και πολύ στα σοβαρά...


Την Τρίτη μεταδόθηκε ζωντανά από την Altica Arena της Λισαβόνας ο πρώτος ημιτελικός της φετινής Eurovision, και μπορεί χώρες της Ευρώπης να μεταδίδουν και να ψηφίζουν στους ημιτελικούς αλλά ο διαγωνισμός μεταδίδεται και στην Κίνα μέσα από το κανάλι Mango TV. Η μετάδοση ωστόσο το βράδυ της Τρίτης καθυστέρησε εξαιτίας κάποιων αλλαγών που το κανάλι επιθύμησε να πραγματοποιήσει. Το αποτέλεσμα ήταν η Αλβανία και η Ιρλανδία να λογοκριθούν και να αφαιρεθούν εντελώς από το πρόγραμμα για διαφορετικούς λόγους.
Αρχικά, η Αλβανία φέτος εκπροσωπείται από τον Eugent Bushpepa με το τραγούδι Mall και κατάφερε να περάσει στον τελικό του Σαββάτου. Ωστόσο, η εμφάνιση του δεν μεταδόθηκε εξαιτίας ενός νόμου της χώρας από τον Ιανουάριο του 2018 , βάση του οποίου απαγορεύονται οι καλλιτέχνες με τατουάζ να εμφανίζονται στην τηλεόραση! Έτσι η εμφάνιση της Αλβανίας αφαιρέθηκε, ενώ τη στιγμή της πρόκρισης η τηλεόραση της Κίνας περιορίστηκε στην ομάδα της Αλβανίας παρά στον ίδιο τον τραγουδιστή.
Το δεύτερο περιστατικό αφορά την συμμετοχή της Ιρλανδίας. Και σε αυτή την περίπτωση η συμμετοχή δεν μεταδόθηκε, καθώς η χώρα έχει απαγορεύσει την απεικόνιση ομοφυλοφιλικών σχέσεων στην τηλεόραση! Η χώρα προχώρησε ένα βήμα παραπέρα καθώς μαζί με την απαγόρευση ακολούθησε η δήλωση ότι απαγορεύονται ομοφυλοφιλικές εικόνες, όπως και εικόνες κακοποίησης ή βίας! Η παραπάνω δήλωση μόνο προσβολή και ντροπή μπορεί να θεωρηθεί από μία χώρα εν έτη 2018 και αυτή η τάση αποτυπώθηκε και από την αφαίρεση ολόκληρης της εμφάνισης της Ιρλανδίας, εξαιτίας των δύο ανδρών χορευτών.
Η EBU δήλωσε ότι αυτή η πράξη είναι ενάντια στις αξίες του διαγωνισμού και για αυτό τον λόγο  δεν παρέχεται η άδεια για την μετάδοση του δεύτερου ημιτελικού αλλά και του τελικού στο τηλεοπτικό δίκτυο της Κίνας.
Τέλος, το κανάλι θεώρησε προσβλητικές τις πολύχρωμες σημαίες της LGBT κοινότητας στην αρένα και προτίμησε να τις απεικονίσει με θολό. (infegreece.gr)



Συγκλονίζουν οι αποκαλύψεις της Μπέσσυς Γιαννοπούλου στο DownTown σχετικά με τη διαμάχη της με την Πέμη Ζούνη. 
Για πρώτη φορά σε έντυπη συνέντευξη, η πρώην συνεργάτιδα της διάσημης ηθοποιού δηλώνει ανοιχτά πως είχαν ερωτική σχέση για περίπου δύο χρόνια και μάλιστα δεν το έκρυβαν, σύμφωνα με όσα αναφέρει η ίδια. 
- Γιατί σε κατηγορεί για αρπαγή η κ. Ζούνη; Τι είναι «αρπαγή»;
Δεν ξέρω. Ρωτήστε τη. Είναι, φαντάζομαι, μέρος του σεναρίου. Η κ. Ζούνη μιλάει στη μήνυσή της για αρπαγή από εμένα στο σπίτι του άντρα της! Ενώ ζούσαμε μαζί και δουλεύαμε μαζί, ενώ είχαμε δεσμό περίπου για δύο χρόνια, η ίδια αναφέρεται σε αρπαγή. Και αναγκαστική σχέση μαζί μου για να πάρει έναν ρόλο. Αναφέρει δε ότι με πλήρωνε με μαύρα χρήματα, ώστε να συγκατοικώ μαζί της. Δηλαδή, τι είδους αρπαγή είναι αυτή; Έτρεχα το μαγαζί της, πηγαίναμε σχεδόν κάθε βράδυ εκεί, αλλά την ίδια ώρα έδινε σημειώματα στον σύζυγό της για να μην ανησυχεί. Τι να σας πω… Δεν καταλαβαίνω ούτε εγώ. Ή μάλλον μπορώ να καταλάβω από τη στιγμή που για να με κατηγορήσει, μου έδωσε ακόμα και προσημειωμένα χρήματα, τα οποία φυσικά και δεν πήρα ποτέ. 
- Ζούσατε μαζί, έχεις δηλώσει, και είχατε σχέση. Εκλάμβανε αλλιώς τη σχέση αυτή και αλλιώς εσύ, πιστεύεις από την εξέλιξη των πραγμάτων;
Δε νομίζω! Δεν ξέρω πια… Τουλάχιστον περίπου για δύο χρόνια η ίδια στήριζε τον δεσμό αυτό χωρίς καμία ενοχή, όπως όλοι οι φίλοι μου στο facebook έβλεπαν. 
- Αναγκάστηκες να παραδεχτείς την ομοφυλόφιλή σου πλευρά, από τις καταστάσεις ή ούτως ή άλλως το έκανες και δεν το έκρυβες;
Δεν το έκρυβα. Και δεν είμαι ομοφυλόφιλη η φύση μου. Είναι bisexual για να είμαστε ακριβείς. Φυσικά, δεν είχα κανέναν λόγο να το διατυμπανίσω και να το προβάλω. Δεν είχα λόγο. Δεν νομίζω ότι η προσωπικότητα κάποιου ή η δουλειά του καθορίζονται από τις επιλογές του στο κρεβάτι. Για εμένα οι σχέσεις είναι ψυχή. Είναι ψυχική επαφή. Εγκεφαλική επαφή. Η κ@λα δεν έχει φύλο και στεγανά.

ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ - 11/5/2018

Κατά του νόμου που θα διευκολύνει τους ανθρώπους να αλλάξουν το φύλο και το όνομα τους σε έγγραφα τάχθηκε ο Πρόεδρος της Πορτογαλίας, Μαρσέλο Ρεμπέλο ντε Σόουζα, ο οποίος άσκησε βέτο.
Ο νόμος εγκρίθηκε από το κοινοβούλιο τον περασμένο μήνα και θα επέτρεπε στους πολίτες να κάνουν νομικές αλλαγές από την ηλικία των 16 ετών χωρίς να χρειάζεται ιατρική εξέταση, ενώ μέχρι σήμερα θα πρέπει να είναι τουλάχιστον 18 ετών και να παρουσιάσουν ιατρική γνωμάτευση.
Μιλώντας στους βουλευτές του κοινοβουλίου της χώρας ο Πορτογάλος πρόεδρος πρότεινε την ανάγκη ιατρικής εξέτασης για τα ανήλικα άτομα ηλικίας μεταξύ 16 και 18 ετών, που βάσει του προτεινόμενου νόμου θα πρέπει να έχουν την έγκριση των γονέων ή των κηδεμόνων του για την αλλαγή.
Εξηγώντας την απόφασή του ο Ρεμπέλο ντε Σόουζα είπε ότι εάν υπάρχει πιθανότητα το άτομο να υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση αλλαγής φύλου στο μέλλον τότε θα ήταν «λογικό» να ζητήσουμε ιατρική γνώμη στο αρχικό στάδιο.
Το Κοινοβούλιο μπορεί είτε να τροποποιήσει το νόμο, σύμφωνα με τις προτάσεις του προέδρου, είτε να επιβεβαιώσει την ισχύουσα νομοθεσία με την έγκριση της απόλυτης πλειοψηφίας των βουλευτών. Στην περίπτωση αυτή ο πρόεδρος θα υποχρεωθεί να το υπογράψει.
Μετά την έγκριση στις 13 Απριλίου με 109 ψήφους στο κοινοβούλιο των 230 εδρών οι ακτιβιστές χαιρέτισαν τον «πρωτοποριακό» νόμο τονίζοντας ότι αυτός σέβεται το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης. Αλλά οι επικριτές αντιτάχθηκαν στη μείωση της ηλικίας και στις αλλαγές χωρίς ιατρική γνωμάτευση.
Αναφερόμενος στις διαφορετικές αντιδράσεις ο Πρόεδρος της Πορτογαλίας σημείωσε ότι οι αλλαγές που εισήχθησαν ήταν «πολύ μακριά από τη συγκατάθεση» μεταξύ των πολιτικών και της κοινωνίας.
Ανάμεικτες αντιδράσεις για το βέτο
Η ομάδα υπεράσπισης δικαιωμάτων LGBT ILGA-Europe χαρακτήρισε την απόφαση του Ρεμπέλο ντε Σόουζα «απογοητευτική» λέγοντας: «Οι νέοι πρέπει να έχουν πρόσβαση σε μια νομική διαδικασία αναγνώρισης των φύλων που είναι δίκαιη».
Η Μαργαρίτα Φάρι, πρόεδρος ομάδας που εκπροσωπεί τους γονείς υπέρ της ελευθερίας του σεξουαλικού προσανατολισμού, έκανε λόγο για «σημαντική πρόοδο» σχολιάζοντας το γεγονός ότι ο πρόεδρος δεν αμφισβήτησε το δικαίωμα αυτοδιάθεσης για τους ενήλικους.
Ο δεξιός βουλευτής Nuno Magalhães σχολίασε θετικά το βέτο του προέδρου, ενώ η Isabel Moreira από το Σοσιαλιστικό Κόμμα, που τάχθηκε υπέρ του νόμου, δήλωσε ότι θα μπορούσαν να γίνουν αλλαγές σε αυτόν.
Από την πλευρά της η Ένωση Πορτογάλων Καθολικών Ιατρών εξέφρασε την ικανοποίησή της για την απόφαση σύμφωνα με την οποία η γνώμη των γιατρών σε αυτές τις περιπτώσεις είναι «τεράστιας σημασίας».
Σύμφωνα με την ILGA-Europe, μόνο πέντε ευρωπαϊκές χώρες έχουν μοντέλο που βασίζεται στην αυτοδιάθεση και είναι οι εξής: Μάλτα, Νορβηγία, Δανία, Ιρλανδία και Βέλγιο. (efsyn.gr, 10/5/2018)

Εχει και η σημειολογία το γούστο της: Τη μια στιγμή ο πρωθυπουργός της «πρώτης φορά αριστεράς» «γυάλιζε» στη Βουλή τον ψευτοπροοδευτισμό της κυβέρνησης, με αφορμή το νομοσχέδιο για την αναδοχή, παρουσιάζοντας ως «σύγχρονο» και «νέο» τη θέση της κυβέρνησης για τα ομόφυλα ζευγάρια. Μάλιστα, οι ΣΥΡΙζαίες μεσημεριανούδες της ΕΡΤ ανήγαγαν σε κριτήριο προοδευτικότητας κάθε κόμματος τη θέση του απέναντι στην αναδοχή από ομόφυλα ζευγάρια, τσουβαλιάζοντας αυθαίρετα και άγαρμπα την κριτική του ΚΚΕ με τις άλλες πολιτικές δυνάμεις. Αμέσως μετά, ο Αλ. Τσίπρας πήγαινε να αποδώσει τιμές στους εκπροσώπους ενός κατ' εξοχήν ...προοδευτικού θεσμού, στον πρίγκιπα και την πριγκίπισσα της Μ. Βρετανίας. Ε, πού ξέρεις, την επόμενη φορά μπορεί να μας πουν ότι η βασιλεία είναι και λαϊκός θεσμός ...από το μέλλον. Χώρια που η Φρειδερίκη κάτι παραπάνω ήξερε από «υιοθεσίες» και «αναδοχές»... (rizospastis.gr, 10/5/2018)