28.3.17

ΤΟΣΟΙ ΠΟΛΛΟΙ ΑΝΔΡΕΣ ΚΑΙ ΤΟΣΟΣ ΛΙΓΟΣ ΧΡΟΝΟΣ - 158


Μοντέλο: Andrea Denver
Φωτογραφία: Daniel James

27.3.17

ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΑΛΑΤΙ ΓΙΑ ΜΕΙΩΜΕΝΗ ΝΥΚΤΟΥΡΙΑ

«Κόψτε το αλάτι, αν ξυπνάτε τη νύχτα για να πάτε στην τουαλέτα»
ygeia.tanea.gr, 26-3-2017
Αν ξυπνάτε συχνά τη νύχτα νιώθοντας ασίγαστη ανάγκη για ούρηση, ίσως πρέπει να μειώσετε το αλάτι στη διατροφή σας, συνιστούν γιατροί από την Ιαπωνία.
Σε μελέτη που πραγματοποίησαν με 321 άνδρες ανακάλυψαν πως, σε αντίθεση ίσως με ό,τι θα περίμενε κανείς, η μείωση της κατανάλωσης άλατος σχετίζεται με μειωμένη νυκτουρία.
Οι ερευνητές από το Πανεπιστήμιο του Ναγκασάκι παρουσίασαν τα ευρήματά τους στο ετήσιο συνέδριο της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Ουρολογίας (EAU17) που διεξάγεται στο Λονδίνο.
Όπως εξήγησαν, οι εθελοντές τους κατανάλωναν πολύ αλάτι και αντιμετώπιζαν δυσκολίες στον ύπνο, και γι’ αυτό τους συνέστησαν να περιορίσουν την κατανάλωση άλατος για 12 εβδομάδες.
Οι 223 από τους εθελοντές τους κατόρθωσαν να περιορίσουν την κατανάλωση άλατος από 10,7 γραμμάρια την ημέρα σε 8 γραμμάρια την ημέρα (οι Ιάπωνες γενικώς τρώνε πολύ αλάτι και οι ποσότητες αυτές είναι πολύ υψηλότερες απ’ όσες συνιστώνται για καλή υγεία).
Στη ομάδα αυτή, η μέση συχνότητα της νυκτουρίας μειώθηκε από 2,3 φορές κάθε βράδυ σε 1,4 φορές, κατά μέσον όρο.
Αντιθέτως, στους 98 εθελοντές οι οποίοι όχι μόνο δεν μείωσαν την πρόσληψη άλατος, αλλά την αύξησαν κιόλας (από 9,6 γραμμάρια την ημέρα, έφτασαν τα 11 γραμμάρια την ημέρα), η συχνότητα των νυκτερινών επισκέψεων στην τουαλέτα αυξήθηκε από 2,3 φορές κάθε βράδυ σε 2,7 φορές, κατά μέσον όρο.
«Η μελέτη μας είναι η πρώτη που εξετάζει πως επηρεάζει η κατανάλωση άλατος τη συχνότητα των επισκέψεων στην τουαλέτα, επομένως τα ευρήματά μας πρέπει να επιβεβαιωθούν σε μεγαλύτερη μελέτες για να θεωρηθούν οριστικά», δήλωσε ο επικεφαλής ερευνητής δρ Ματσούο Τομοχίρο.
Η ανάγκη για ούρηση τη νύκτα είναι ένα πρόβλημα που αφορά περισσότερους από έναν στους δύο ανθρώπους ηλικίας άνω των 50 ετών και πολλούς νεότερους.
Η νυκτουρία είναι ιδιαιτέρως συχνή στους ηλικιωμένους, πολλοί από τους οποίους αναγκάζονται να σηκώνονται τη νύκτα δύο ή περισσότερες φορές, με συνέπεια να διαταράσσεται ο ύπνος τους.
Αν και η νυκτουρία έχει πολλές αιτίες (π.χ. προβλήματα στον προστάτη, ορμονικές αλλαγές), αυτές δεν αρκούν για να εξηγηθούν όλα τα κρούσματά της και τα νέα ευρήματα ίσως υποδεικνύουν μία πρόσθετη πιθανή αιτία, σύμφωνα με τους ειδικούς.
Πέρα από το αλάτι που προσθέτουμε στο φαγητό, πολύ αλάτι προσλαμβάνουμε και από «κρυφές» πηγές όπως το ψωμί και τα δημητριακά πρωινού, τα τυριά, τα αλλαντικά, οι σάλτσες ζυμαρικών και φυσικά τα αλμυρά τρόφιμα (π.χ. πατατάκια, αλατισμένοι ξηροί καρποί κ.λπ.).
Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο οι ειδικοί συνιστούν να διαβάζουμε προσεκτικά τις ετικέτες των τροφίμων για την περιεκτικότητά τους σε αλάτι (συχνά αναγράφουν νάτριο).
Οτιδήποτε περιέχει πάνω από 1,5 γραμμάριο αλάτι (ή 0,6 γραμμάρια αλάτι) ανά 100 γραμμάρια τροφίμου, θεωρείται ότι υψηλής περιεκτικότητας.


26.3.17

ΣΑΛΠΙΓΓΑ ΤΟΥ ΑΓΓΕΛΟΥ


«Σάλπιγγα του Αγγέλου» του Χρήστου Ναούμ στο θέατρο «Όστρια»
O Τώνης, ένας άντρας ρομαντικός και συναισθηματικός, δεν ψάχνει το εφήμερο σεξ αλλά έναν σύντροφο για να μεγαλώσει μαζί του ένα παιδί που θα κάνει με παρένθετη μητέρα. Ο πατέρας του εγκλωβισμένος στο αποδεκτό κοινωνικό μοτίβο έχει άλλα όνειρα για αυτόν και οι συγκρούσεις είναι αναπόφευκτες. Καταφύγιο βρίσκει στη μητέρα του, η οποία αποδέχεται την ιδιαιτερότητα του και παλεύει να απαγκιστρωθεί από τις παλιές προκαταλήψεις. Γνωρίζει τον Σίμο, έναν δικηγόρο που θέλει να περνά καλά, χωρίς ιδιαίτερες όμως δεσμεύσεις, πράγμα που οδηγεί τον έρωτά τους σε περίπλοκα μονοπάτια και τη Ρίτα που προσφέρεται να γίνει παρένθετη μητέρα του παιδιού του, έναντι συμφωνημένης αμοιβής. Το όνειρο του Τώνη φαίνεται να πραγματοποιείται, όμως ο μικρόκοσμός του πρέπει να παλέψει για να επιβιώσει και η μητέρα του στην κρίσιμη στιγμή αναγκάζεται να πάρει την «αυτονόητη» κατ’ εκείνη απόφαση που θα κάνει τον γιό της ευτυχισμένο.

Παίζουν (με σειρά εμφάνισης): 
Στέφανος Κακαβούλης, Αλέξιος Κοτσώρης, Αλεξία Μπογδάνου, Ανδρέας Μαριανός, Ήριννα Κέρα.
Συντελεστές:
Σκηνοθεσία – Εικαστική επιμέλεια: Σίμος Παπαναστασόπουλος
Μουσική: Αναστάσιος Στέλλας
Φωτισμοί: Γιώργος Μελισσαρίδης
Φωτογραφίες: Διονύσης Κούτσης
Σοπράνο: Μαρία Λυμπεράκου


Θέατρο «Όστρια» (πρώην Ελυζέ)
Νυμφαίου 10-12

Προγραμματισμένη πρεμιέρα 5 Απριλίου.
Παραστάσεις: Τετάρτη, Πέμπτη στις 21.30, Κυριακή στις 20.00. 

Εισιτήρια: 12 και 10 ευρώ. Μειωμένο 7 
Τηλ. Κρατήσεων: 2112136882


24.3.17

Η ΚΡΥΦΗ ΓΟΗΤΕΙΑ ΤΗΣ ΓΕΝΕΙΑΔΑΣ

Η κρυφή γοητεία της γενειάδας
Η τριχοφυΐα του προσώπου ενισχύει το σχήμα της σιαγόνας και τονώνει το σεξαπίλ, κατά τους επιστήμονες
tovima.gr, 24/3/2017
Αν ανήκετε στη μερίδα των ανδρών που δεν υποστηρίζουν την τριχοφυΐα του προσώπου, ίσως θα πρέπει να το ξανασκεφτείτε. Νέα σκωτσέζικη μελέτη έδειξε ότι η γενειάδα δεν έχει γίνει τυχαία η τελευταία λέξη της μόδας, αφού κάνει τους άνδρες που την υιοθετούν ακαταμάχητους!
Σύμφωνα με τους ερευνητές των πανεπιστημίων της Γλασκώβης και Σεντ Αντριους, κάτι τέτοιο συμβαίνει ακριβώς επειδή τα γένια ενισχύουν το σχήμα της σιαγόνας, φαρδαίνοντας το σχήμα του προσώπου, γεγονός που εξελικτικά συνδέεται με την αρρενωπότητα και το σεξαπίλ.
Οι ειδικοί έδειξαν σε εθελοντές φωτογραφίες φρεσκοξυρισμένων και γενειοφόρων ανδρών. Παρατήρησαν λοιπόν ότι οι γενειοφόροι σημείωναν μεγαλύτερη επιτυχία, σε σχέση με τους υπολοίπους, ιδιαίτερα όταν επρόκειτο για άνδρες με μικρό πιγούνι. Είδαν δηλαδή ότι τα γένια έκαναν τα λεπτά χαρακτηριστικά να μοιάζουν πιο ανδροπρεπή, χαρίζοντας στον κάτοχό τους μια πιο αρρενωπή εμφάνιση. Τα ξυρισμένα πρόσωπα, αντίθετα, με μικρότερο πιγούνι χαρακτηρίζονταν ως λιγότερο ελκυστικά.  
Στο πλαίσιο του πειράματός τους, οι ερευνητές ζήτησαν από περισσότερους από 700 εθελοντές (50% άνδρες - 50% γυναίκες) να αξιολογήσουν 37 ανδρικά πρόσωπα για την εμφάνισή τους κρίνοντας την ελκυστικότητα και την επιβλητικότητά τους. Οι γενειοφόροι με πιο πλατύ πρόσωπο ήταν εκείνοι οι οποίοι συγκέντρωσαν την υψηλότερη βαθμολογία αρρενωπότητας και σεξαπίλ.
Κατά τους ερευνητές, το πλάτος του προσώπου επηρεάζεται από τα επίπεδα τεστοστερόνης στα οποία έχει εκτεθεί ο άνδρας κατά τη διάρκεια της εφηβείας του: όσο υψηλότερα τα επίπεδα τεστοστερόνης, τόσο πιο πλατύ το ανδρικό πρόσωπο.
«Από τις απαντήσεις των εθελοντών προκύπτει ότι τα πυκνά γένια ενισχύουν την ανδρική γοητεία. Οι γενειοφόροι άνδρες και με μεγάλη σιαγόνα συγκέντρωσαν σαφώς υψηλότερη βαθμολογία σε σχέση με τους ξυρισμένους άνδρες με στενότερη σιαγόνα» αναφέρουν οι επιστήμονες.
«Συνοψίζοντας, τα ευρήματά μας δείχνουν ότι τα γένια σε γενικές γραμμές αποπνέουν αρρενωπότητα και επιβλητικότητα, πιθανότητα επειδή ενισχύουν το τυπικό σχήμα του ανδρικού προσώπου» καταλήγουν.
Εξελικτικά, από τον Δαρβίνο και έπειτα ο ρόλος της γενειάδας ως προς την επικράτηση κάποιων ανδρών έναντι άλλων έχει απασχολήσει πολλές φορές τους επιστήμονες. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι οι ξυρισμένοι άνδρες είναι σε θέση να αξιολογούν καλύτερα μια απειλή, ενώ το συγκεκριμένο στυλ επιτρέπει και στις γυναίκες να βλέπουν καθαρά τα χαρακτηριστικά του προσώπου του πιθανού συντρόφου τους.
Αλλοι πάλι θεωρούν ότι τα γένια αποτελούν ένδειξη ανδροπρέπειας και υγείας, αντίστοιχη των εντυπωσιακών χρωματιστών φτερών των αρσενικών πτηνών. Χαρακτηριστικά, οι άνδρες των φυλών της Παπούα-Νέα Γουινέα χρησιμοποιούν τα γένια τους και με κινήσεις της κάτω σιαγόνας τους προσπαθούν να επιβληθούν στον αντίπαλό τους, στο πλαίσιο αγωνιστικών αντιπαραθέσεων.

13.3.17

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΓΚΕΪ ΦΙΛΙ ΣΕ ΣΕΙΡΑ ΚΙΝΟΥΜΕΝΩΝ ΣΧΕΔΙΩΝ ΤΗΣ DISNEY

Το πρώτο gay φιλί σε σειρά κινουμένων σχεδίων της Disney
Σε μια σκηνή της σειράς "Star Vs The Forces Of Evil" οι κεντρικοί ήρωες βλέπουν σε μια συναυλία καθημερινά ζευγάρια να ανταλλάσσουν ένα φιλί
Μια όμορφη "πρωτιά" σημειώθηκε στη σειρά κινουμένων σχεδίων της Disney "Star Vs The Forces Of Evil".
Η σειρά επικεντρώνεται στις περιπέτειες της πριγκίπισσας Star Butterfly. 
Στο τελευταίο επεισόδιο που προβλήθηκε με τίτλο "Just Friends" (σ.σ.: η σειρά διατρέχει τη δεύτερη σεζόν της) υπάρχει μια σκηνή, η οποία εκτυλίσσεται σε συναυλία και οι κεντρικοί χαρακτήρες ακούγοντας ένα πολύ ρομαντικό τραγούδι περνούν γρήγορα σε μια ερωτική διάθεση.
Η πρωταγωνίστρια Star θα συνειδητοποιήσει γρήγορα πως είναι η μόνη χωρίς ταίρι, ενώ γύρω της ζευγάρια, συμπεριλαμβανομένων 2 αρσενικών και 2 θηλυκών, αρχίζουν να φιλιούνται.
Αν δεν το παρατηρήσετε γρήγορα δεν υπάρχει πρόβλημα: Αυτό είναι και το σημαντικό. To ότι δεν χρειάζεται να γίνει επίκεντρο της προσοχής μας κάτι ώστε να καθίσταται σημαντικό. (news247.gr)

9.3.17

ΣΤΑ 95 ΤΟΥ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟΣ

Υπερήλικας αποκάλυψε στα 95 του πως είναι ομοφυλόφιλος
«Ποιος έχει ανάγκη έναν γέρο;» απάντησε όταν ρωτήθηκε εάν θα ήθελε ένα σύντροφο
newsbeast.gr, 6/3/2017
Είναι παντρεμένος εδώ και 67 χρόνια, έχει δύο παιδιά, πέντε εγγόνια και ένα δισέγγονο και πρόσφατα αποκάλυψε στην οικογένειά του ένα μεγάλο μυστικό που έκρυβε για πολλά χρόνια. Ο Roman, αποφάσισε στα 95 του χρόνια ότι έφτασε η ώρα να ανακοινώσει στην οικογένειά του ότι είναι ομοφυλόφιλος.
Η μεγάλη «βόμβα» έπεσε στη συνέντευξη που παραχώρησε πριν μερικούς μήνες στον YouTube blogger, Davey Wavey όπου ο ηλικιωμένος άντρας από το Λος Άντζελες, που επέζησε του Ολοκαυτώματος, ανέφερε ότι γνώριζε πως είναι γκέι από την ηλικία των 5 ετών, αλλά ζούσε με αυτό το μυστικό για πάνω από εννέα δεκαετίες. «Απλά τους είπα ανοιχτά ότι είχα γεννηθεί ομοφυλόφιλος...», σημείωσε ο Roman για το πώς μοιράστηκε το μυστικό του με την οικογένειά του.
«Τους είπα όλη την τραγωδία της ζωής μου και βρήκα κατανόηση. Φαντάζεσαι 90 χρόνια να ζεις μια κρυφή ζωή;», διερωτάται.
Ο Davey στη συνέχεια θέλησε να μάθει εάν τώρα που αποκάλυψε την αλήθεια, θα ήθελε να μοιραστεί το υπόλοιπο της ζωής του με έναν σύντροφο και η απάντηση ήρθε αυθόρμητα: «ναι». «Δε με ενδιαφέρει τι τύπος θα είναι. Δε κοιτάζω το πρόσωπο, αλλά την καρδιά. Κάποιον για να γύρεις στον ώμο του, που να σε νοιώθει...», είπε.
Ο ηλικιωμένος δε πιστεύει ότι θα βρει έναν τέτοιο σύντροφο σε αυτή την ηλικία και έπειτα από όλα αυτά τα χρόνια που έχασε. «Για να είμαι ειλικρινής, πραγματικά δεν έχω ανάγκη μια σωματική ή πνευματική επαφή. Αλλά θέλω να πάνω για ύπνο και να έχω δίπλα μου κάποιον που να είμαστε κοντά, όχι για κάποιο άλλο λόγο αλλά για να βεβαιωθώ ότι νοιάζεται, αυτό μόνο», είπε και απευθυνόμενος στον vlogger του εξήγησε πως «για σένα είναι εύκολο, εγώ είμαι ήδη πολύ γέρος. Ποιος έχει ανάγκη έναν γέρο;».
Ο Davey, μίλησε για την εμπειρία του στη βρετανική Mirror εξηγώντας την πολυπλοκότητα της κατάστασης του υπερήλικα. «Η ιστορία του Roman είναι πολύπλοκη. Από τη μία, είναι η θριαμβευτική ιστορία ενός 95χρονου που κατάφερε να αποκαλυφθεί- και αυτό αξίζει να το γιορτάσει κανείς. Από την άλλη, είναι βαθιά συναισθηματική και σίγουρα δύσκολη, διότι είναι μια ιστορία με χαμένες ευκαιρίες. Δε παύει να αναρωτιέσαι, ποια θα ήταν η ιστορία του, αν οι καταστάσεις ήταν διαφορετικές. Και φυσικά πρέπει να σκεφτείς και τη γυναίκα του μιας και αγαπούν βαθιά ο ένας τον άλλο- τόσο η ίδια όσο και ο Roman αξίζουν πάθος και σεξουαλική οικειότητα. Τα είχαν αυτά, παρά το γεγονός ότι ήταν γκέι. Δε ξέρω».


3.3.17

MAZI MONOI

“I used to get so excited when the meth was all gone.”
This is my friend Jeremy.
“When you have it,” he says, “you have to keep using it. When it’s gone, it’s like, ‘Oh good, I can go back to my life now.’ I would stay up all weekend and go to these sex parties and then feel like shit until Wednesday. About two years ago I switched to cocaine because I could work the next day.”
Jeremy is telling me this from a hospital bed, six stories above Seattle. He won’t tell me the exact circumstances of the overdose, only that a stranger called an ambulance and he woke up here.
Jeremy is not the friend I was expecting to have this conversation with. Until a few weeks ago, I had no idea he used anything heavier than martinis. He is trim, intelligent, gluten-free, the kind of guy who wears a work shirt no matter what day of the week it is. The first time we met, three years ago, he asked me if I knew a good place to do CrossFit. Today, when I ask him how the hospital’s been so far, the first thing he says is that there’s no Wi-Fi, he’s way behind on work emails.
“The drugs were a combination of boredom and loneliness,” he says. “I used to come home from work exhausted on a Friday night and it’s like, ‘Now what?’ So I would dial out to get some meth delivered and check the Internet to see if there were any parties happening. It was either that or watch a movie by myself.”
1.That’s not his real name. Only a few of the names of the gay men in this article are real.
Jeremy[1] is not my only gay friend who’s struggling. There’s Malcolm, who barely leaves the house except for work because his anxiety is so bad. There’s Jared, whose depression and body dysmorphia have steadily shrunk his social life down to me, the gym and Internet hookups. And there was Christian, the second guy I ever kissed, who killed himself at 32, two weeks after his boyfriend broke up with him. Christian went to a party store, rented a helium tank, started inhaling it, then texted his ex and told him to come over, to make sure he’d find the body.
1. That’s not his real name. Only a few of the names of the gay men in this article are real.
For years I’ve noticed the divergence between my straight friends and my gay friends. While one half of my social circle has disappeared into relationships, kids and suburbs, the other has struggled through isolation and anxiety, hard drugs and risky sex.
None of this fits the narrative I have been told, the one I have told myself. Like me, Jeremy did not grow up bullied by his peers or rejected by his family. He can’t remember ever being called a faggot. He was raised in a West Coast suburb by a lesbian mom. “She came out to me when I was 12,” he says. “And told me two sentences later that she knew I was gay. I barely knew at that point.”
This is a picture of me and my family when I was 9. My parents still claim that they had no idea I was gay. They’re sweet.
Jeremy and I are 34. In our lifetime, the gay community has made more progress on legal and social acceptance than any other demographic group in history. As recently as my own adolescence, gay marriage was a distant aspiration, something newspapers still put in scare quotes. Now, it’s been enshrined in law by the Supreme Court. Public support for gay marriage has climbed from 27 percent in 1996 to 61 percent in 2016. In pop culture, we’ve gone from “Cruising” to “Queer Eye” to “Moonlight.” Gay characters these days are so commonplace they’re even allowed to have flaws.
Still, even as we celebrate the scale and speed of this change, the rates of depression, loneliness and substance abuse in the gay community remain stuck in the same place they’ve been for decades. Gay people are now, depending on the study, between 2 and 10 times more likely than straight people to take their own lives. We’re twice as likely to have a major depressive episode. And just like the last epidemic we lived through, the trauma appears to be concentrated among men. In a survey of gay men who recently arrived in New York City, three-quarters suffered from anxiety or depression, abused drugs or alcohol or were having risky sex—or some combination of the three. Despite all the talk of our “chosen families,” gay men have fewer close friends than straight people or gay women. In a survey of care-providers at HIV clinics, one respondent told researchers: “It’s not a question of them not knowing how to save their lives. It’s a question of them knowing if their lives are worth saving.”
I’m not going to pretend to be objective about any of this. I’m a perpetually single gay guy who was raised in a bright blue city by PFLAG parents. I’ve never known anyone who died of AIDS, I’ve never experienced direct discrimination and I came out of the closet into a world where marriage, a picket fence and a golden retriever were not just feasible, but expected. I’ve also been in and out of therapy more times than I’ve downloaded and deleted Grindr.
“Marriage equality and the changes in legal status were an improvement for some gay men,” says Christopher Stults, a researcher at New York University who studies the differences in mental health between gay and straight men. “But for a lot of other people, it was a letdown. Like, we have this legal status, and yet there’s still something unfulfilled.”
This feeling of emptiness, it turns out, is not just an American phenomenon. In the Netherlands, where gay marriage has been legal since 2001, gay men remain three times more likely to suffer from a mood disorder than straight men, and 10 times more likely to engage in “suicidal self-harm.” In Sweden, which has had civil unions since 1995 and full marriage since 2009, men married to men have triple the suicide rate of men married to women.
All of these unbearable statistics lead to the same conclusion: It is still dangerously alienating to go through life as a man attracted to other men. The good news, though, is that epidemiologists and social scientists are closer than ever to understanding all the reasons why.

highline.huffingtonpost.com, 2/3/2017

28.2.17

ΔΙΚΟΣ ΣΟΥ

«ΔΙΚΟΣ ΣΟΥ» στο Θέατρο Βαφείο – Λάκης Καραλής
Ο Αδάμ μεγάλωσε με τη φράση «τι θα πει ο κόσμος» και με μια μητέρα «παλαιών αρχών» να παρεμβαίνει στη ζωή του. Με οδηγό τον έρωτα κάνει την προσωπική του επανάσταση και σπάει τον ασφυκτικό κλοιό της οικογένειας, καταρρίπτοντας τις αναστολές, κρατώντας τις ενοχές.
Η συνάντησή του με τον Μάνο θα αποβεί μοιραία. Η ευτυχία όμως δεν θα διαρκέσει για πολύ. Η πραγματικότητα συνθλίβει το όνειρο. Το τέλος καραδοκεί. Οι δύο εραστές μένουν μετέωροι ανάμεσα στα «θέλω» και τα «πρέπει».
Ένα σύγχρονο, κοινωνικό έργο του Γιώργου Αγγελίδη που θα μπορούσε να είναι αληθινή ιστορία.


Ο Βαλεντίνος Τσίλογλου επιχειρεί μια ελεύθερη κατάδυση στο πρώτο θεατρικό έργο του Γιώργου Αγγελίδη, αναδεικνύοντας με τη σκηνοθετική του ματιά την ευαισθησία της αγριότητας, διανθισμένη με κωμικές ανάσες. Το έργο παρουσιάζει την ιστορία δύο ερωτευμένων ανθρώπων σε έναν κόσμο που έμαθε να κάνει πόλεμο και όχι έρωτα...
Στόχος της παράστασης είναι η αποδοχή της διαφορετικότητας από την κοινωνία και πιο συγκεκριμένα από την ίδια την οικογένεια, που αποτελεί τον πρώτο και βασικότερο πυρήνα διαμόρφωσης και εκπαίδευσης του ανθρώπου.


Συντελεστές
Κείμενο: Γιώργος Αγγελίδης
Σκηνοθεσία-δραματουργική επεξεργασία: Βαλεντίνος Τσίλογλου
Επιμέλεια κίνησης: Λυδία Ορφανουδάκη
Επιμέλεια σκηνικού: Under Construction at Athens
Βοηθός σκηνοθέτη: Όλγα Λουπάκη
Φωτισμοί: Βαλεντίνος Τσίλογλου
Φωτογραφία-σχεδιασμός αφίσας: Κωστής Λέπουρης
Μακιγιάζ φωτογράφισης: Μαριτάζια Κατσιμήγκου
Μουσική επιμέλεια-ηχητική επεξεργασία: Pit Νικολογιάννης - Βαλεντίνος Τσίλογλου
Παίζουν (με αλφαβητική σειρά): Νικόλας Γεωργανής, Νατάσα Παπαδάκη, Λούλα Τριανταφύλλου, Αντώνης Τσουρουνάκης
Φιλική συμμετοχή: Όλγα Λουπάκη
Παραστάσεις
Πρεμιέρα: Τετάρτη 1 Μαρτίου 2017
(Για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων)
Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Τετάρτη & Πέμπτη, στις 21:15
Διάρκεια: 90’
Τιμές εισιτηρίων
Γενική είσοδος: €12
Μειωμένο (για φοιτητές και ανέργους): €8
Ατέλειες: €5
Ειδικές τιμές εισιτηρίων για συλλόγους και γκρουπ.
Κρατήσεις: 2103425637, 6936159129
Επικοινωνία: 6932606688


22.2.17

ΤΟΣΟΙ ΠΟΛΛΟΙ ΑΝΔΡΕΣ ΚΑΙ ΤΟΣΟΣ ΛΙΓΟΣ ΧΡΟΝΟΣ - 156


Μοντέλο: Martin King
Φωτογραφία: Michael Downs


UNA MUJER FANTÁSTICA

Το «Una Mujer Fantastica» είναι μια φανταστική ταινία
Λήδα Γαλανού , flix.gr
Ο Χιλιανός σκηνοθέτης του «Gloria» έκανε πάλι το θαύμα του, πλάθοντας μια ακόμα ηρωική γυναίκα που αναζητά την ευτυχία σε πείσμα της στενοκεφαλιάς.
Σ' ένα σύμπαν υπερηρώων, η Μαρίνα θα είχε το «χάρισμα» κανείς να μην τη βλέπει. Ως γυναίκα. Η Μαρίνα είναι νέα, όμορφη, μπριόζα, τρανσέξουαλ. Ο σύντροφός της, ο καλόκαρδος και γοητευτικός Ορλάντο, είναι κατά μια εικοσαετία μεγαλύτερος, χωρισμένος, με ένα μεγάλο γιο. Οταν, ανήμερα στα γεννέθλιά της και μετά τη γιορτή που της έχει ετοιμάσει, ο Ορλάντο πεθαίνει ξαφνικά, η οικογένειά του στρέφεται εναντίον της Μαρίνα. Δεν τη θέλει, δεν τη βλέπει, όπως δεν τη βλέπει ο γιατρός, η αστυνομικός, ο αδελφός του θανόντος, οι αρχές: βλέπουν μια ταυτότητα με αντρικό όνομα, ένα πλάσμα στρεβλό. Κανείς δεν βλέπει τη Μαρίνα. Κι έτσι εκείνη δεν μπορεί να συμμετάσχει στον αποχαιρετισμό του άντρα που αγάπησε, ούτε και να πενθήσει με δύναμη και να κλείσει την πόρτα αυτής της σχέσης που υπήρξε υπέροχη.
Μετά το θρίαμβο της «Gloria», ο Χιλιανός Σεμπαστιάν Λέλιο, με παραγωγό, μάλιστα, τον συμπατριώτη του Πάμπλο Λαραΐν, φέρνει και πάλι στην οθόνη μια ηρωίδα γεμάτη ενέργεια, αποφασιστικότητα και αυτάρκεια, μια γυναίκα που, έστω με άλλο τρόπο, αρνείται πεισματικά να ενταχθεί σε μια προκαθορισμένη ταμπέλα. Πολύ μακριά από προθέσεις πολιτικής ορθότητας ή ακτιβισμού, υπογράφοντας ξανά το σενάριο μαζί με τον Γκονζάλο Μάσα, ο Λέλιο δεν κάνει μια ταινία για τον ρατσισμό και την απόρριψη που εισπράττει μια τρανσέξουαλ στη σημερινή κοινωνία του Σαντιάγο, παρότι φυσικά κι αυτό το στοιχείο είναι έντονο στην ταινία.
Τη Μαρίνα δεν τη νοιάζει πόσοι την αποδέχονται ως γυναίκα, δεν την ενδιαφέρει πώς τη χαρακτηρίζουν κι αν την κοιτάζουν λοξά: είναι δυναμική, έχει τη δουλειά και τη ζωή της και μια πληθωρικότητα που σκεπάζει κάθε πικρία. Τη νοιάζει μόνο αν την εμποδίζουν να είναι ο ευατός της, να ζήσει, να εκφράσει όσα νοιώθει, να μοιραστεί τη θλίψη της όπως την αγάπη της, σε μια στιγμή τόσο καθοριστική όσο ο θάνατος ενός αγαπημένου προσώπου. Ξανά και ξανά θα προσπαθήσει, με επιμονή και μια λες έμφυτη κομψότητα, να τιμήσει το ζευγάρι της και να φύγει - αλλά όταν οι γύρω την εμποδίζουν, τότε κι εκείνη αποφασίζει να μείνει, ώσπου να καταφέρει το αυτονόητο.
Αυτήν την ταινία σκληρής κοινωνικής παρατήρησης, ο Λέλιο φυσικά δεν την αφήνει σκηνοθετικά γυμνή. Την ντύνει με την εκπληκτική φαντασία του, μ' ένα απόλυτα σύχρονο queer βλέμμα, συνδέοντας το camp με την ποίηση. Η Μαρίνα γίνεται πλάσμα μυθικό όταν στέκεται όρθια ακόμα κι ενάντια στα στοιχεία της φύσης, λιώνει από έρωτα κάτω από το στροβίλισμα της ντισκομπάλας, φορά ντεγκραντέ φτερά σ' ένα impromptu μουσικοχορευτικό νούμερο που, κυριολεκτικά, την απογειώνει. Κι είναι αυτό το ποπ, υπερβατικό στοιχείο που κάνει τη λυρικότητα της ηρωίδας τόσο πιο σπαρακτική. Γιατί ο ρομαντισμός της δεν είναι αφηρημένος: εμφανίζεται, υπερηρωικά κι αυτός, όπου υπάρχει καμουφλάζ, μεταμόρφωση, όπερα, μαγεία. Στο πρωινό φως είναι απλώς θλιμμένος.
Σε μια ταινία τόσο φιλόδοξη, θεματικά αλλά και, κυρίως, αισθητικά, ο Σεμπαστιάν Λέλιο επιτρέπει στιγμές δευτερεύουσας σημασίας που θα έκαναν το φιλμ δυνατότερα αν έλειπαν, ένα όμορφο αλλά καθόλου απαραίτητο φινάλε-μετά-το-φινάλε, σκηνές όπου μοιάζει να θέλει να αποσαφηνίσει πράγματα που έχει ήδη εξηγήσει, στην αγωνία του να είναι ξεκάθαρος και πειστικός (ή, ακόμα, κινηματογραφικά γοητευτικός). Καμιά, όμως, στιγμή δεν υποκύπτει στο προφανές, στην εκμετάλλευση του θέματός του, διατηρώντας μια αυτοσυγκράτηση ίση με της ηρωίδας του.
Πάνω απ' όλα, ωστόσο, ο Λέλιο έχει το πλεονέκτημα μιας εξαιρετικής πρωταγωνίστριας. Η Ντανιέλα Βέγα, τρανσέξουαλ και η ίδια, ήδη ηθοποιός και τραγουδίστρια με μικρή αλλά αναγνωρισμένη καριέρα στη Χιλή, έχει την εσωτερική δύναμη να ελέγχει το ρόλο και την ερμηνεία της. Εχει το μελαγχολικό βλέμμα που δείχνει, ακόμα κι όταν γελά ή αυτοσαρκάζεται, ότι έχει περάσει δύσκολα. Το γεμάτο νάζι κορμί που, ταυτόχρονα, μοιάζει σαν ένα παζλ όπου έχεις πιέσει τα κομμάτια για να κολλήσουν σώνει και καλά μεταξύ τους. Την εσωτερική οργή που πείθει ότι από επιλογή και μόνο φέρεται πολιτισμένα. Κι αυτόν τον ακαταμάχητο συνδυασμό εύθραυστου και αήττητου, που με την παραμικρή αφορμή φέρνει δάκρυα στα μάτια και ξυπνά κάθε προστατευτικό ένστικτο. Μια ηθοποιός υπερ-ηρωική και ταυτόχρονα η γυναίκα της διπλανής πόρτας.
Συγκινητικό και καθαρτήριο, το «Una Mujer Fantastica» δεν είναι απλώς μια κινηματογραφική φαντασμαγορία με ευαίσθητη πολιτική συνείδηση. Είναι κάτι πολύ πιο αληθινό. Η επιβεβαίωση, μαζί με την «Gloria», ότι ο Σεμπαστιάν Λέλιο, ικανότατος και γενναιόδωρος δημιουργός, έχει μια αισιόδοξη κοσμοθεωρία, μια πίστη στον άνθρωπο (ειδικά αν αυτός είναι γυναίκα), έστω κι αν όχι στους ανθρώπους. Και, το καλύτερο, με τις ιστορίες του κοντεύει να πείσει κι εμάς.


21.2.17

2 ΣΕ 1! ΑΠΟΔΟΜΩΝΤΑΣ ΤΙΣ ΕΜΦΥΛΕΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ





BERLINALE 2017. TEDDY AWARDS: CLOSE-KNIT


TEDDY AWARD WINNERS 2017
Special Jury Award
Karera ga Honki de Amu toki wa (Close-Knit)

Eleven-year-old Tomo is pretty much left to her own devices. Unwashed dishes are piling up in the sink and supermarket onigiri are all there is to eat again. Tomo’s single mother usually comes home late, and drunk. When she leaves her daughter for good one day the girl has to rely on help from her uncle, who takes in Tomo to live with him and his girlfriend Rinko. At their first meeting Tomo is flabbergasted to discover that Rinko is a transsexual. Rinko immediately sets about taking care of Tomo; not only does she lovingly prepare meals but she also succeeds in creating a new home for the girl. But before long cracks appear in their perfect nest. As in her last film Rentaneko (Panorama 2012) Japanese director Naoko Ogigami offers another story about finding a way out of one’s loneliness; in the case of Tomo and her new family the solution is a mixture of human warmth, good food and the symbolic act of knitting. In quietly concentrated images the film portrays non-normative sexuality as a natural way of life and describes the value of families that are defined not by convention but by a loving, caring environment.

Statement of the Jury:
The jury gives the special award to the film „Close-Knit“, a film which gives audiences a look into Japanese culture and the love of rainbow families through the eyes of an 11-year-old girl. Both the performances of the adults and the child actress are convincing and enjoyable. Filmmaker Naoko Ogigami’s natural dialogues and her sense of humour make for a very special movie experience. Ogigami puts emphasis on unique details such as the knitted objects, beautiful cinematography and the universal appeal of an uplifting, yet realistic story.

20.2.17

BERLINALE2017. TEDDY AWARDS: MY GAY SISTER


TEDDY AWARD WINNERS 2017
Best Short Film
Min Homosyster (My Gay Sister)

Ten-year-old Cleo has a head full of questions: How can I tell if I’m in love with somebody? How do I know if I prefer boys or girls? Since her older sister began dating another girl, there are new, strange feelings stirring inside Cleo. During a trip to the Norwegian fjords, she broaches the subject with the young couple and is given some helpful advice.

Statement of the Jury:

Min homosyster (My Gay Sister) by director Lia Hietala is a sweet story of a young girl who is starting to learn about love with the help of her big sister and her sister’s girlfriend. The film makes visible the complex emotions even us adults sometimes have while navigating our relationships and crushes. In the role of the little sister Cleo, Juliette Safavi is exceptionally natural and a delight to watch.

BERLINALE 2017. TEDDY AWARDS: SMALL TALK


TEDDY AWARD WINNERS 2017
Best Documentary-/Essay Film
Ri Chang Dui Hua (Small Talk)

Anu is a tomboy. Although she was married off at a young age – as was customary in Taiwan in the 1970s – and had two children, she quickly divorced her violent husband and brought up her daughters alone. Since then her only relationships have been with women who, like her, earn a living as professional mourners at funerals. One of her daughters is filmmaker Hui-chen Huang. It’s considered taboo in Chinese culture to question a mother’s unconditional love, and yet this taboo is exactly the topic of Huang’s intimate portrait. Mother and daughter set off on a journey together into the past during which Anu is confronted by questions that have tormented her daughter for years. In a series of long shots the two women discuss such topics as trust, abuse and cognisance, and yet most of these discussions end in painful silence. Shifting focus in order to plumb the depths of the topic, the director attempts to understand her mother by also talking to her mother’s siblings and ex-lovers. In doing so she paints a picture of changing living conditions for three generations of women in Taiwan.

Statement of the Jury:

Small Talk” is the director’s courageous portrayal of her family story, which gives the audience an inside look at a culture we might not be familiar with. This powerful documentary manages to be of universal significance and extremely intimate at the same time.

BERLINALE 2017. TEDDY AWARDS: UNA MUJER FANTÁSTICA


TEDDY AWARD WINNERS 2017
Best Feature Film
UNA MUJER FANTASTICA (A FANTASTIC WOMAN)
Chile, 2017

Marina and Orlando are in love and plan to spend their lives together. She is working as a waitress and adores singing. Her lover, twenty years her senior, has left his family for her. One night, when they return home after having exuberantly celebrated Marina’s birthday at a restaurant, Orlando suddenly turns deathly pale and stops responding. At the hospital, all the doctors can do is confirm his death. Events follow thick and fast: Marina finds herself facing a female police inspector’s unpleasant questions, and Orlando’s family shows her nothing but anger and mistrust. Orlando’s wife excludes Marina from the funeral; she also orders her to leave the apartment – which on paper at least belonged to Orlando – as soon as possible. Marina is a transgender woman. The deceased’s family feels threatened by her sexual identity. With the same energy she once used to fight for her right to live as a woman Marina, with head held high, now insists on her right to grieve. Even if her environment conspires against her, the film at least is entirely on her side, showing us a protagonist who, although increasingly side-lined, is nonetheless strong and worldly-wise – a truly fantastic woman.


Statement of the Jury:
A Fantastic Woman is a perfexty crafted film with magnificent cinematic approach that tells an intimate yet under-represented narrative. This film offers a very authentic universe firlmy grounded by the mesmerizing and natural performance of Daniela Vega as Marina. Sébastian Lelio has infused the story with understanding and compassion illuminating the ongoing discrimination and marginalization of transgender people around the world.




18.2.17

ΤΑ ΕΙΧΑ ΜΕ ΕΝΑΝ ΠΑΝΤΡΕΜΕΝΟ. ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΟ ΠΩ ΣΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ. ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΩ;

Είμαι ομοφυλόφιλος και τα είχα με παντρεμένο. Θέλω να το πω στη γυναίκα του, να το κάνω;

Είμαι ένας gay κοντά στα 30. Εδώ και μερικούς μήνες κοιμάμαι με έναν μεγαλύτερο άντρα παντρεμένο, ο οποίος έχει και ένα παιδί. Μου αρέσει πραγματικά και περνάγαμε πολύ καλά στην αρχή, αλλά ξεκίνησα να μην νιώθω καλά επειδή πρέπει να κρυβόμαστε, και επίσης νιώθω άσχημα για την γυναίκα του.
Το τελείωσα μαζί του, όταν ένα βράδυ η γυναίκα του και το παιδί έλειπαν εκτός πόλης και πήγαμε σπίτι του. Είδα όλες αυτές τις ευτυχισμένες φωτογραφίες, και ένιωσα άσχημα γιατί θα κοιμόμουν στο κρεβάτι της με τον άντρα της, χωρίς εκείνη να το γνωρίζει. Είχα αρχίσει να αναρωτιέμαι για το είδος του ανθρώπου με τον οποίο έβγαινα. Τον άκουγα να της λέει ψέμματα στο τηλέφωνο για το που βρισκόταν, ενώ εκείνη τη στιγμή έκανε σεξ μαζί μου. Δεν είμαι ο πρώτος με τον οποίο την έχει απατήσει και είμαι σίγουρος ότι δεν θα είμαι και ο τελευταίος.
Νιώθω την ανάγκη να της πω ποιος είναι, ώστε να φύγει από αυτόν τον ψεύτικο γάμο και να βρει την ευτυχία της σε κάποιον άλλο. Τι να κάνω; Βρίσκομαι σε δίλημμα, θέλω να αντιμετωπίσει τις συνέπειες όσων έχει κάνει αλλά σκέφτομαι ίσως καλύτερα να φύγω και να τους αφήσω σε αυτή την κατάσταση. Θα εκτιμούσα αν μου δίνατε κάποια συμβουλή.

Αγαπητέ φίλε,
Έχεις κάνει το σωστό με το να τελειώσεις αυτή τη σχέση, αλλά προσωπικά νιώθω ότι πρέπει να το αφήσεις εκεί. Υπάρχει μια μικρή πιθανότητα να γνωρίζει και η ίδια ότι ο άντρας της ζεί διπλή ζωή, και να έχει επιλέξει να κάνει τα στραβά μάτια. Γνωρίζω ανθρώπους που έχουν βρεθεί σε αυτή την κατάσταση.
Αν δεν το ξέρει, ναι θα μπορούσες να πάρεις κάποιο είδος εκδίκησης με το να της το πείς – αν αυτό αναζητάς – αλλά θα διέλυες την ζωή της, και αυτό σίγουρα δεν θα σε έκανε να αισθανθείς καλύτερα.
Νιώθω ότι αυτός ο άντρας ζεί σε άρνηση, και παίρνει πολύ μεγάλα ρίσκα. Με το να σε καλεί να κάνετε σεξ σπίτι του, στο κρεβάτι που μοιράζεται με την γυναίκα του, είναι σαν να θέλει να τον ανακαλύψουν. Οπότε είμαι σίγουρη ότι κάποια στιγμή η γυναίκα του θα το μάθει, και εκείνος θα πρέπει να την αντιμετωπίσει.
Δεν έπρεπε να μπλέξεις με κάποιον παντρεμένο, αλλά θα πρέπει να συνεχίσεις και να μάθεις από αυτό, ώστε να μην ξαναβρεθείς στην ίδια θέση. Συγκεντρώσου στο να βρείς κάποιον ελεύθερο -υπάρχουν αρκετοί εκεί έξω. (singleparent.gr, 13/2/2017)