14.1.17

Ο ΦΙΛΑΘΗΝΑΙΟΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ ΑΔΡΙΑΝΟΣ ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ

Αδριανός και Αντίνοος (Βρετανικό Μουσείο)

Μουσειακή παρουσίαση πορτραίτου του Αδριανού στο Μουσείο Ακρόπολης
Πορτραίτο του αυτοκράτορα Αδριανού. Βρέθηκε στη λεωφόρο Συγγρού. 

Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο ΕΑΜ 3729


Το Μουσείο της Ακρόπολης τιμά την επέτειο των 1900 χρόνων από την άνοδο στο θρόνο του φιλαθήναιου αυτοκράτορα Αδριανού με τη μουσειακή παρουσίαση ενός έξοχου πορτραίτου του αυτοκράτορα που είχε βρεθεί στη λεωφόρο Συγγρού και με ένα ενδιαφέρον βίντεο, παραγωγής του Μουσείου, στο οποίο αναδεικνύεται το τεράστιο οικοδομικό πρόγραμμα του αυτοκράτορα για την Αθήνα του 2ου αιώνα μ.Χ.
Το έργο του Αδριανού σηματοδοτεί την αναγέννηση των ελληνικών Γραμμάτων και Επιστημών στα χρόνια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Η λιτή αλλά εντυπωσιακή παρουσίαση θα διαρκέσει από 15.1.2017 έως 31.3.2017. Οι επισκέπτες μπορούν να την παρακολουθήσουν στο ισόγειο του Μουσείου, ελεύθερα, καθημερινά κατά τις ώρες λειτουργίας του.
Μουσειακή παρουσίαση του οικοδομικού προγράμματος του Αυτοκράτορα Αδριανού για την Αθήνα του 2ου αιώνα μ.Χ
1. Το 2017 συμπληρώνονται 1900 χρόνια από την άνοδο στο θρόνο του Αδριανού, του θαυμαστή και ευεργέτη της Αθήνας. Το Μουσείο της Ακρόπολης θυμίζει το τεράστιο πρόγραμμα του αυτοκράτορα που ανανέωσε τον αστικό ιστό της Αθήνας και σηματοδότησε την αναγέννηση των ελληνικών Γραμμάτων και Επιστημών στα χρόνια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
2. Πάνω στον αρχαίο δρόμο από την Ακρόπολη στο Ολυμπιείο υψώθηκε μια διώροφη πύλη που έδειχνε το όριο ανάμεσα στην παλιά Αθήνα (την πόλη του Θησέα) και στη νέα πόλη (την πόλη του Αδριανού). Η αθηναϊκή Νεάπολη απλώνεται κάτω από το Ζάππειο και τον Εθνικό Κήπο. Έως τώρα οι ανασκαφές έχουν εντοπίσει πολυτελείς επαύλεις, λουτρά και ένα γυμνάσιο.
3. Το 131/2 μ.Χ. σε μια λαμπρή τελετή ο Αδριανός εγκαινίασε στο πανάρχαιο τέμενος του Ολυμπίου Διός, το ναό του θεού που είχε αρχίσει να χτίζεται τον 6ο αι. π.Χ αλλά ολοκληρώθηκε μόνο με την παροχή τεραστίων πιστώσεων από τον αυτοκράτορα. Ο γιγαντιαίος κορινθιακός ναός απέναντι από την Ακρόπολη ήταν διπλάσιος σε μέγεθος από τον Παρθενώνα και στο εσωτερικό του στήθηκε το χρυσελεφάντινο άγαλμα του Διός.
4. Το κτήριο του ναού με εμβαδό 5.000τ.μ περίπου ήταν ενταγμένο συμμετρικά μέσα σ’ ένα ορθογώνιο περίβολο με περίμετρο 673 μέτρα. Κατά μήκος του περιβόλου ήταν στημένοι εκατοντάδες χάλκινοι αδριάντες του αυτοκράτορα αφιερωμένοι από τις ελληνικές πόλεις. Έξω από τη δυτική πλευρά του ναού δέσποζε ένα κολοσσικό άγαλμα του αυτοκράτορα αφιερωμένο από την Αθήνα που κοίταζε προς την Ακρόπολη και ήταν ορατό από μακριά .

5. Προγραμματισμένα κάλεσε το 131/2μ.Χ ο Αδριανός τις ελληνικές πόλεις να μετάσχουν σ’ ένα μόνιμο «Συνέδριον των Πανελλήνων» με έδρα την Αθήνα. Σκοπός αυτού του Πανελληνίου ήταν η αναβίωση της κλασσικής Ελλάδας και η ενίσχυση του γοήτρου των Ελευσινιακών Μυστηρίων. Ο ίδιος ο αυτοκράτορας λατρεύτηκε ως Πανελλήνιος.
6. Ένα πολύ σημαντικό κτήριο του Αδριανού στην Αθήνα ήταν το Πάνθεον (θεοῖς τοῖς  πᾶσιν  ἱερόν κοινόν), όπου ήταν αναγεγραμμένες αναφορές για όλα τα ιερά κτήρια , τα αναθήματα και στις δωρεές του αυτοκράτορα προς τις πόλεις των Ελλήνων αλλά και των Βαρβάρων . Το Πάνθεον ταυτίστηκε με τα εντυπωσιακά ερείπια ενός τρίκλιτου ναού στην οδό Αδριανού στην Πλάκα.
7. Στην καρδιά της Αθήνας ανάμεσα στη Αγορά και την Ακρόπολη, έχτισε ο Αδριανός σε μια έκταση 10.000τ.μ το περίφημο συγκρότημα της Βιβλιοθήκης που διέθετε εκτός από το τριώροφο βιβλιοστάσιο, αναγνωστήρια, χώρους διδασκαλίας, στοές για φιλοσοφικούς περιπάτους, κήπους και τεχνητή λιμνούλα για αναψυχή. Στόχος του αυτοκράτορα ήταν να δημιουργήσει ένα χώρο πανεπιστημιακών σπουδών αντάξιο της φήμης της αρχαίας Αθήνας στα Γράμματα και τις Επιστήμες.
8. Ο Αδριανός αντιμετώπισε το θέμα της υδροδότησης της νέας Αθήνας κατασκευάζοντας ένα υδραγωγείο μήκους 18 χιλιομέτρων, που μετέφερε τα άφθονα νερά από τις πηγές της Πάρνηθας στο Λυκαβηττό. Εκεί χτίστηκε δεξαμενή 500 κυβικών μέτρων, η οποία επενδύθηκε με πρόσοψη από 4 ιωνικούς κίονες. Η αναμνηστική επιγραφή που χαράχτηκε στο επιστύλιο βρίσκεται σήμερα στον Εθνικό Κήπο.
9. Εντελώς ιδιαίτερη εκτίμηση είχε ο Αδριανός για τα Ελευσίνια Μυστήρια στα οποία μυήθηκε και ο ίδιος ήδη στην πρώτη επίσκεψή του το 124μ.Χ. Για να διευκολύνει την πορεία της Ιερής Πομπής προς το ιερό κατασκεύασε μνημειακή γέφυρα στον Ελευσινιακό Κηφισό, ο οποίος συχνά πλημμύριζε. Η γέφυρα είχε μήκος 50μ. , πλάτος 5,30μ και στηριζόταν σε 4 τόξα. Είναι μία από τις ελάχιστες γέφυρες που σώθηκαν από την αρχαιότητα.
10. Στον προαύλιο χώρο του Ιερού της Ελευσίνας στήθηκαν από τους Πανέλληνες δύο μνημειακές πύλες , η μία στο τέλος του δρόμου που ερχόταν από την Πελοπόννησο και η άλλη στο τέλος του δρόμου που ερχόταν από το λιμάνι της Ελευσίνας. Και οι δυο ήταν πιστά αντίγραφα της πύλης του Αδριανού στην Αθήνα. Οι επιγραφές με μεγάλα γράμματα στις δυο όψεις τους πληροφορούσαν τους επισκέπτες ότι είχαν στηθεί για τις δύο θεές της Ελευσίνας και για τον αυτοκράτορα, εννοώντας τον Ολύμπιο αυτοκράτορα Αδριανό.
11. Ο Αδριανός είναι ο πρώτος αυτοκράτορας που απεικονίζεται με γενειάδα φιλοσόφου, Το βλέμμα του αποστρέφεται τα επίγεια και ατενίζει προς τον ουρανό. Το στεφάνι από φύλλα βελανιδιάς φέρει έμβλημα τον αετό του Διός. Αυτός ο «πολιτικός στέφανος» χαρακτηρίζει τον αυτοκράτορα ως σωτήρα των πολιτών. Βρέθηκε στη λεωφόρο Συγγρού το 1933 και φυλάσσεται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο (130-140μ.Χ)


Παραγωγή: Μουσείο Ακρόπολης
Ιδέα και κείμενα: Δημήτρης Παντερμαλής
Εικόνα και επεξεργασία: Κώστας Αρβανιτάκης

13.1.17

ΡΕΥΣΤΗ ΑΓΑΠΗ - 4

Ο Πολωνός κοινωνιολόγος Ζίγκμουντ Μπάουμαν έχει μελετήσει ιδιαίτερα τις μεγάλες αλλαγές που επιφέρει στις ανθρώπινες και τις κοινωνικές σχέσεις η μετάβαση από το «σταθερό» στο «ρευστό» στάδιο της νεωτερικότητας.
Ο ρευστός σύγχρονος κόσμος στον οποίο κατοικούμε είναι ένα σύμπαν απορρυθμισμένο, εξατομικευμένο, εκτεθειμένο στη διαρκή ανασφάλεια και αβεβαιότητα που συνοδεύει τις επιταχυνόμενες μεταβολές. Η ρευστή νεωτερικότητα απεχθάνεται οτιδήποτε στέρεο και ανθεκτικό. Στο βιβλίο του «Ρευστή αγάπη» (Εστία, 2006) ερευνά αυτή τη νέα ευθραυστότητα των ανθρώπινων δεσμών. Η ακόλουθη συνέντευξη του Μπάουμαν δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «La Repubblica».
• Τι είναι αυτό που μας ωθεί να αναζητάμε πάντα νέες σχέσεις;
Η ανάγκη να αγαπάμε και να μας αγαπούν, σε μια διαρκή αναζήτηση ικανοποίησης, χωρίς ποτέ να είμαστε σίγουροι ότι είμαστε αρκετά ικανοποιημένοι. Η ρευστή αγάπη είναι ακριβώς αυτό: μια αγάπη διαιρεμένη ανάμεσα στην επιθυμία για συγκινήσεις και στον φόβο του δεσμού.
• Επομένως είμαστε καταδικασμένοι να ζούμε σύντομες σχέσεις ή να ζούμε μέσα στην απιστία.
Κανείς δεν είναι «καταδικασμένος». Μπροστά σε διάφορες δυνατότητες εναπόκειται σε μας η ευθύνη να επιλέξουμε. Ορισμένες επιλογές είναι πιο εύκολες και άλλες είναι πιο ριψοκίνδυνες. Εκείνες που είναι φαινομενικά λιγότερο δεσμευτικές είναι πιο απλές σε σχέση με εκείνες που απαιτούν προσπάθεια και θυσίες.
• Σήμερα ζούμε περισσότερες σχέσεις στη διάρκεια μιας ζωής. Είμαστε πιο ελεύθεροι ή μόνο πιο φοβισμένοι;
Ασφάλεια και ελευθερία είναι και οι δυο τους αξίες αναγκαίες, αλλά βρίσκονται σε σύγκρουση μεταξύ τους. Το τίμημα που πρέπει να πληρώσουμε για μεγαλύτερη ασφάλεια είναι λιγότερη ελευθερία και το τίμημα μιας μεγαλύτερης ελευθερίας είναι λιγότερη ασφάλεια. Οι περισσότεροι άνθρωποι προσπαθούν να βρουν μιαν ισορροπία, χωρίς ποτέ να το καταφέρνουν.
Το να γερνούν δυο άνθρωποι μαζί έχει γίνει παλιομοδίτικο;
Είναι η προοπτική των γηρατειών αυτή που θεωρείται ήδη παλιομοδίτικη, καθώς ταυτίζεται με τον περιορισμό των δυνατοτήτων επιλογής και την απουσία «νεωτερισμών». Εκείνων των «νεωτερισμών» που σε μια κοινωνία καταναλωτών έχουν εξυψωθεί στο υψηλότερο επίπεδο της ιεραρχίας των αξιών και θεωρούνται το κλειδί της ευτυχίας. Τείνουμε να μην ανεχόμαστε τη ρουτίνα, επειδή ήδη από την παιδική μας ηλικία έχουμε συνηθίσει να θέλουμε αντικείμενα «μιας χρήσης», για να τα αντικαθιστούμε γρήγορα. Δεν γνωρίζουμε πλέον τη χαρά των πραγμάτων που έχουν μεγάλη διάρκεια, που είναι καρποί της προσπάθειας και μιας επιμελούς εργασίας.η

• Καταλήξαμε να μετατρέψουμε τα συναισθήματα σε εμπορεύματα. Πώς μπορούμε να ξαναδώσουμε στον άλλον τη μοναδικότητά του;
Η αγορά διέβλεψε στην απελπισμένη ανάγκη μας για αγάπη την ευκαιρία πελώριων κερδών. Και μας δελεάζει με την υπόσχεση ότι θα μπορέσουμε να τα έχουμε όλα χωρίς κόπο: ικανοποίηση χωρίς εργασία, κέρδη χωρίς θυσίες, αποτελέσματα χωρίς προσπάθεια, γνώση χωρίς διαδικασία μαθητείας. Η αγάπη απαιτεί χρόνο και ενεργητικότητα. Σήμερα όμως το να ακούσουμε το πρόσωπο που αγαπάμε, το να αφιερώσουμε τον χρόνο μας για να βοηθήσουμε τον άλλον στις δύσκολες στιγμές, το να ανταποκριθούμε στις ανάγκες του και στις επιθυμίες του περισσότερο απ’ όσο στις δικές μας, έχει γίνει περιττό. Το να αγοράζουμε δώρα σε ένα κατάστημα αρκεί για να αντισταθμίζει τη δική μας έλλειψη συμπόνιας, φιλίας και ενδιαφέροντος. Μπορούμε όμως να αγοράσουμε τα πάντα εκτός από την αγάπη. Δεν θα βρούμε την αγάπη σε ένα κατάστημα. Η αγάπη είναι ένα εργοστάσιο που εργάζεται αδιάκοπα είκοσι τέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο και εφτά μέρες τη βδομάδα.
• Ίσως συσσωρεύουμε σχέσεις για να αποφύγουμε τους κινδύνους της αγάπης, λες και η «ποσότητα» θα μας καθιστούσε απρόσβλητους από την οδυνηρή αποκλειστικότητα των σχέσεων.
Ετσι είναι. Οταν αυτό που μας περιβάλλει γίνεται αβέβαιο, η αυταπάτη ότι έχουμε τόσες «δεύτερες επιλογές», που μας αποζημιώνουν για το βάσανο της προσωρινότητας, είναι ελκυστική. Το να μετακινούμαστε από τον ένα τόπο στον άλλο (που είναι περισσότερο ελπιδοφόρος επειδή δεν τον έχουμε ακόμα δοκιμάσει) φαίνεται πιο εύκολο και δελεαστικό από το να δεσμευόμαστε σε μια μακρά προσπάθεια επιδιόρθωσης των ατελειών του σημερινού τόπου διαμονής μας, προκειμένου να τον μετασχηματίσουμε σε αληθινή κατοικία μας και όχι μόνο σε ένα μέρος στο οποίο ζούμε. Η «αποκλειστική αγάπη» σχεδόν ποτέ δεν είναι απαλλαγμένη από οδύνες και προβλήματα, αλλά η χαρά βρίσκεται στην κοινή προσπάθεια για το ξεπέρασμά τους.
• Σε έναν κόσμο γεμάτο πειρασμούς μπορούμε να αντισταθούμε; Και γιατί;
Χρειάζεται να έχουμε πολύ ισχυρή θέληση για να αντισταθούμε. Ο Λεβινάς είχε μιλήσει για τον «πειρασμό του πειρασμού». Αυτό που στην πραγματικότητα επιθυμούμε είναι η κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε όταν νιώθουμε τον πειρασμό και όχι αυτό που ο πειρασμός υπόσχεται να μας δώσει. Επιθυμούμε αυτήν την κατάσταση επειδή είναι μια ρωγμή στη ρουτίνα. Από τη στιγμή που νιώθουμε τον πειρασμό νομίζουμε ότι είμαστε ελεύθεροι: κοιτάζουμε ήδη πέρα από τη ρουτίνα, αλλά δεν έχουμε ακόμα ενδώσει στον πειρασμό, δεν έχουμε ακόμα φτάσει στο σημείο από το οποίο δεν υπάρχει επιστροφή. Μια στιγμή αργότερα, αν ενδώσουμε, η ελευθερία χάνεται και αντικαθίσταται από μια νέα ρουτίνα. Ο πειρασμός είναι μια παγίδα στην οποία τείνουμε να πέφτουμε χαρούμενα και με τη θέλησή μας.
• Εσείς όμως γράφετε: «Κανείς δεν μπορεί να γνωρίσει δυο φορές τον ίδιο έρωτα και τον ίδιο θάνατο». Ερωτευόμαστε μόνο μια φορά στη ζωή;
Δεν υπάρχει ένας κανόνας. Το ζήτημα είναι ότι κάθε έρωτας, όπως και κάθε θάνατος, είναι μοναδικός. Γι’ αυτόν τον λόγο κανείς δεν μπορεί να «μάθει να αγαπάει», όπως και κανείς δεν μπορεί να «μάθει να πεθαίνει».
• Το 1968 έλεγαν: «Τα θέλουμε όλα και αμέσως». Η επιθυμία μας για άμεση ικανοποίηση είναι και τέκνο εκείνης της περιόδου;
Το 1968 θα μπορούσε να είναι μια αφετηρία, αλλά η αφοσίωσή μας στην άμεση και χωρίς δεσμούς ικανοποίηση είναι το προϊόν της αγοράς, που κατόρθωσε να κεφαλαιοποιήσει την τάση μας να ζούμε το παρόν.
• Σε έναν κόσμο που καταναλώνει τα πάντα οι «ανθρώπινοι δεσμοί» είναι ένα εμπόδιο;
Οι ανθρώπινοι δεσμοί αντικαταστάθηκαν από τις «συνδέσεις». Ενώ οι δεσμοί απαιτούν δέσμευση και αφοσίωση, η «σύνδεση» και η «αποσύνδεση» είναι ένα παιχνίδι για παιδιά. Στο Facebook μπορούμε να έχουμε εκατοντάδες φίλους κινώντας ένα δάχτυλο. Το να αποκτά κανείς φίλους στη ζωή είναι πιο περίπλοκο. Αυτό που κερδίζουμε σε ποσότητα το χάνουμε σε ποιότητα. Αυτό που κερδίζουμε σε ευκολία (που νομίζουμε ότι είναι ελευθερία) το χάνουμε σε ασφάλεια.

ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ - 13/1/2017





ΡΕΥΣΤΗ ΑΓΑΠΗ - 3

[…] Ο έρωτας μοιάζει να απολαμβάνει μια διαφορετική καταστατική θέση σε σχέση με άλλα μοναδικά συμβάντα. Πράγματι μπορεί κανείς να ερωτευτεί περισσότερες από μία φορές και ορισμένοι άνθρωποι καμαρώνουν ή παραπονούνται επειδή ερωτεύονται και «ξε-ερωτεύονται» (τόσο οι ίδιοι όσο και κάποιοι άλλοι με τους οποίους γνωρίζονται στην πορεία) υπερβολικά εύκολα. Όλοι έχουμε ακούσει διάφορες ιστορίες σχετικά με τέτοια «ερωτομανή» ή «ευαίσθητα στα βέλη του έρωτα» άτομα.
Υπάρχουν καλοί λόγοι για να βλέπει κανείς τον έρωτα και ιδιαίτερα την κατάσταση του «ερωτευμένου» ως-σχεδόν εκ φύσεως-περιοδική κατάσταση, δεκτική επανάληψης και πρόσφορη ακόμα και σε επαναλαμβανόμενεες απόπειρες. Αν μας πίεζαν, οι περισσότεροι εξ ημών θα αναγνωρίζαμε ότι νιώθαμε και ήμαστε ερωτευμένοι σε κάμποσες διαφορετικές περιστάσεις. Μαντεύει κανείς (και όχι ακριβώς στα τυφλά) ότι σήμερα οι τάξεις των ανθρώπων που τείνουν να αποδώσουν το όνομα του έρωτα σε περισσότερες από μία εμπειρίες της ζωής τους, που δεν θα έπαιρναν όρκο ότι ο έρωτας που ζουν επί του παρόντος είναι ο τελευταίος, που προσδοκούν περισσότερες τέτοιες εμπειρίες στο μέλλον, πληθαίνουν με γοργό ρυθμό. Αν η εικασία αποδειχθεί σωστή, δεν πρέπει δα να εκπλαγούμε. Άλλωστε ο ρομαντικός ορισμός του έρωτα ως «αιώνιας αγάπης» είναι οριστικά ανεπίκαιρος-η ημερομηνία λήξης του έχει παρέλθει εξαιτίας της ριζικής αναδιάταξης των δομών συγγένειας που εξυπηρετούσε και από τις οποίες αντλούσε το κύρος και τη σοβαρότητά του. Όμως, ο εκφυλισμός αυτής της ιδέας σημαίνει, αναπόφευκτα, την απλοποίηση των ελέγχων που πρέπει να περάσει μια εμπειρία για να θεωρηθεί «έρωτας».
Αντί να ανέλθουν περισσότεροι άνθρωποι στα υψίπεδα του έρωτα σε περισσότερες περιπτώσεις, τα υψίπεδα αυτά κατρακύλησαν, ως αποτέλεσμα, το σύνολο των εμπειριών στις οποίες αναφερόμαστε με τη λέξη έρωτας διευρύνθηκε τρομακτικά. Μια βραδιά περιστασιακού σεξ περιγράφεται υπό την κωδική ονομασία «κάνω έρωτα».
Αυτή η ξαφνική αφθονία και η φαινομενική διαθεσιμότητα «ερωτικών εμπειριών» ενδέχεται να- και όντως-τρέφει την πεποίθηση ότι ο έρωτας (να ερωτεύεσαι, να επιδίδεσαι στο κυνήγι του έρωτα) είναι δεξιότητα που μαθαίνεται και ότι η αντίστοιχη επιδεξιότητα αναπτύσσεται ευθέως ανάλογα προς τον αριθμό των πειραμάτων και τη συχνότητα της άσκησης. Μέχρι που φθάνει κανείς να πιστεύει (όπως τόσο συχνά συμβαίνει) ότι οι δεξιότητες στον έρωτα αναπτύσσονται κατ’ ανάγκην με τη σώρευση εμπειριών, ότι ο επόμενος έρωτας θα είναι εμπειρία ακόμη πιο ευφρόσυνη από τον τρέχοντα ομόλογό του, μολονότι, βέβαια, όχι τόσο συναρπαστική ή διεγερτική όσο ο μεθεπόμενος.
Αλλά και αυτό δεν είναι παρά ακόμη μια ψευδαίσθηση.
Το είδος της γνώσης που αυξάνεται σε όγκο, καθώς η αλληλουχία των ερωτικών επεισοδίων επιμηκύνεται, αφορά τον «έρωτα» ως έντονα, βραχύβια και εκθαμβωτικά επεισόδια που προβάλλει η a priori επίγνωση της ευπάθειας και της συντομίας τους. Οι δεξιότητες που αποκτούνται τότε υπάγονται στον τύπο του «τελειώνω γρήγορα και ξαναρχίζω απ’ την αρχή»-μιας μορφής δραστηριότητας στην οποία σύμφωνα με τον Σαίρεν Κίρκεγκωρ (Soren Kierkegaard), ο Ντον Τζιοβάνι του Μότσαρτ υπήρξε ο αρχετυπικός δεξιοτέχνης. Καθώς, όμως, καθοδηγούνταν από την παρόρμηση να ξαναπροσπαθήσει και προσπαθούσε εμμονοληπτικά να αποτρέψει κάθε διαδοχική απόπειρα στο παρόν να σταθεί εμπόδιο σε μελλοντικές προσπάθειες, ο Ντον Τζιοβάνι, υπήρξε ένας αρχετυπικός «ανίκανος για αγάπη». Αν ο έρωτας ήταν ο σκοπός των ακούραστων αναζητήσεων και πειραματισμών του Ντον Τζιοβάνι, η παρόρμησή του να πειραματίζεται θ’ αψηφούσε τον ίδιο του τον σκοπό. Δελεάζεται κανείς να πει πως το αποτέλεσμα της υποτιθέμενης «απόκτησης δεξιοτήτων» είναι αναγκαστικά, όπως στην περίπτωση του Ντον Τζιοβάνι, η απεκμάθηση του έρωτα, μια «πεπαιδευμένη ανικανότητα» για αγάπη.
Η εκδίκηση του έρωτα
Μια τέτοια συνέπεια-η εκδίκηση του έρωτα, τρόπον τινά, ενάντια σε εκείνους που τολμούν να αμφισβητήσουν τη φύση του-θα μπορούσε να θεωρηθεί αναμενόμενη. Μπορεί κανείς να μάθει να εκτελεί μια δραστηριότητα καθόσον ένα σύνολο σταθερών και αμετάβλητων κανόνων ανταποκρίνεται σε σταθερές, μονότονα επαναληπτικές συνθήκες που ευνοούν την εκμάθηση, την απομνημόνευση και μια συνακόλουθη σειρά επιτελεστικών κινήσεων. Σ’ ένα ασταθές περιβάλλον, η απομνημόνευση και η απόκτηση έξεων-τα χαρακτηριστικά της επιτυχημένης εκμάθησης-δεν είναι μόνο αντιπαραγωγικές αλλά μπορεί να αποδειχθούν θανάσιμες στις συνέπειές τους. Αυτό που διαρκώς αποδεικνύεται θανατηφόρο για τους αρουραίους στους υπονόμους των πόλεων-αυτά τα εξαιρετικά ευφυή πλάσματα που είναι ικανά να μαθαίνουν γρήγορα πως να ξεδιαλέγουν τα θρεπτικά υλικά ανάμεσα στα θανατηφόρα δολώματα-είναι το στοιχείο της αστάθειας, της καταστρατήγησης των κανόνων, το οποίο εισάγεται στο δίκτυο των υπόγειων υδρορροών και δεξαμενών από την ακανόνιστη, μη επιδεικτική εκμάθησης, απρόβλεπτη και αληθινά αδιαπέρατη «ετερότητα» άλλων ευφυών πλασμάτων-των ανθρώπων: πλασμάτων ξακουστών για την τάση τους να παρεκκλίνουν από τη συνήθεια και να διασκεδάζουν παραβιάζοντας τη διάκριση κανονικού και τυχαίου. Αν δεν τηρείται τούτη η διάκριση, η εκμάθηση αποκλείεται. Όσοι επιμένουν να ρυθμίζουν τις πράξεις τους βάσει προηγούμενων, σαν τους στρατηγοιύς για τους οποίους θρυλείται ότι διεξάγουν τον τελευταίο νικηφόρο πολεμό τους ξανά και ξανά, διακινδυνεύουν μέχρι αυτοκτονίας, μπαίνουν μόνοι τους σε ατέλιωτους μπελάδες.
 Ανήκει στη φύση του έρωτα-όπως παρατήρησε ο Λουκανός (39-65 μ.Χ.) πριν από δύο χιλιετίες και επανέλαβε ο Φράνσις Μπαίηκον (Francis Bacon) πολλούς αιώνες αργότερα-ότι δεν μπορεί παρά να σημαίνει έκθεση σε μελλοντικούς κινδύνους.
Στο «Συμπόσιο» του Πλάτωνα, η Διοτίμα από τη Μαντινεία (δηλαδή σε ελεύθερη απόδοση, η προφήτις «Φοβού-τον-Θεό από την πόλη των προφητών») υποδεικνύει στον Σωκράτη, με την ολόψυχη συγκατάθεση του τελευταίου, ότι «δεν είναι η ομορφιά το αντικείμενο του έρωτα όπως εσύ νομίζεις», «είναι η γέννα και η γονιμοποίηση στην ομορφιά». Να αγαπά κανείς σημαίνει να «επιθυμεί να γονιμοποιήσει και να γεννήσει» κι έτσι ο εραστής «αναζητάει κι αυτός, γυρίζοντας εδώ κι εκεί, την ομορφιά όπου θα μπορέσει να γεννήσει».
Με άλλα λόγια, ο έρωτας δεν βρίσκει το νοημά του στη λαχτάρα για προκατασκευασμένα, έτοιμα και ολοκληρωμένα πράγματα-αλλά στην ανάγκη να συμμετάσχει στο γίγνεσθαι αυτών των πραγμάτων. Ο έρωτας συγγενεύει με το υπερβατικό. Δεν είναι παρά ένα άλλο όνομα της δημιουργικής ορμής και ως τέτοιος είναι κατάφορτος από κινδύνους: όπως κάθε δημιουργία, δεν είναι ποτέ σίγουρος που θα καταλήξει.
Σε κάθε έρωτα υπάρχουν τουλάχιστον δύο όντα, καθένα από τα οποία αποτελεί τον μεγάλο άγνωστο στις εξισώσεις του άλλου. Το γεγονός αυτό που κάνει τον έρωτα να μοιάζει με την ιδιοτροπία της μοίρας-με αυτό το αλλόκοτο και μυστηριώδες μέλλον που είναι αδύνατο να προβλεφθεί, να προληφθεί ή να αποκρουστεί, να επισπευσθεί ή να αναχαιτιστεί. Να αγαπάς θα πει να ανάγεσαι σε τούτη τη μοίρα, σε αυτή την εξοχότερη όλων των ανθρώπινων καταστάσεων, στην οποία ο φόβος και η χαρά ενώνονται σε ένα κράμα που δεν επιτρέπει πλέον το διαχωρισμό των συστατικών του. Η διάνοιξη σε αυτή τη μοίρα θα πει, σε τελευταία ανάλυση, εισδοχή της ελευθερίας που ενσαρκώνεται στον Άλλο, τον ερωτικό σύντροφο.
Όπως το έθετε ο Έριχ Φρομ (ErichFromm): «Η ικανοποίηση στην ατομική αγάπη δεν είναι  εφικτή δίχως γνήσια ταπεινοφροσύνη, θάρρος, πίστη και πειθαρχία»- μόνο και μόνο για να προσθέσει αμέσως, με θλίψη, ότι σε «έναν πολιτισμό στον οποίο αυτές οι ιδιότητες σπανίζουν, η επίτευξη της ικανότητας για αγάπη παραμένει κατ’ ανάγκην σπάνιο κατόρθωμα».
Κι έτσι είναι-σε έναν καταναλωτικό πολιτισμό όπως ο δικός μας, ο οποίος ευνοεί τα έτοιμα για άμεση χρήση προϊόντα, τις στιγμιαίες εκτονώσεις, τη στιγμιαία ικανοποίηση, τα αποτελέσματα που δεν απαιτούν παρατεταμένη προσπάθεια, τις σίγουρες συνταγές, την ασφάλιση κατά παντός κινδύνου και τις εγγυήσεις επιστροφής χρημάτων. Η υπόσχεση εκμάθησης της τέχνης της αγάπης είναι μια (ψευδής, παραπλανητική αλλά και τόσο ευσεβώς ποθητή!) υπόσχεση μετατροπής της «ερωτικής εμπειρίας» καθ’ ομοίωσιν άλλων εμπορευμάτων τα οποία σαγηνεύουν και αποπλανούν κραδαίνοντας όλα τα προαναφερθέντα χαρακτηριστικά, υποσχόμενα να αφαιρέσουν την αναμονή από την επιθυμία, τον ιδρώτα από την προσπάθεια και την προσπάθεια από τα αποτελέσματα.
Δεν υπάρχει αγάπη χωρίς ταπεινοφροσύνη και θάρρος. Και τα δυο είναι απαραίτητα, σε τεράστιες και συνεχώς ανανεούμενες ποσότητες, όποτε εισχωρεί κανείς σε περιοχές ανεξερεύνητες και αχαρτογράφητες-και όποτε κάνει την εμφάνισή του ο έρωτας ανάμεσα σε δύο ή περισσότερα ανθρώπινα όντα, τα οδηγεί σε τέτοιες ακριβώς περιοχές…
….Επιθυμία και έρωτας. Αδέλφια αμφιθαλή. Γεννιούνται κάποτε ως δίδυμα, ποτέ όμως ως δίδυμα ομοζυγωτικά.
Η επιθυμία είναι διάθεση να καταναλώσουμε: να απορροφήσουμε, να κατασπαράξουμε, να καταπιούμε και να χωνέψουμε-να εξολοθρεύσουμε… Τα αναλώσιμα έλκουν, τα απορρίματα απωθούν. Μετά την επιθυμία έρχεται η σειρά των απορριμάτων…
Ο έρωτας από την άλλη είναι η διάθεση να φροντίσουμε και να προστατεύσουμε το αντικείμενο της φροντίδας μας… Να βυθίσουμε, να απορροφήσουμε και να αφομοιώσουμε το υποκείμενο στο αντικείμενο, όχι αντιστρόφως, όπως στην περίπτωση της επιθυμίας. Έρωτας σημαίνει να προσθέτουμε στον κόσμο-όπου κάθε πρόσθεση είναι το ζωντανό ίχνος του ερώντος. Στον έρωτα ο εαυτός μετεμφυτεύεται λίγο λίγο στον κόσμο. Ο ερών επεκτείνεται με το να παραδίδεται στο αγαπημένο αντικείμενο.
Ο έρωτας αφορά την επιβίωση του εαυτού μέσω της ετερότητας του εαυτού-και έτσι, ο έρωτας σημαίνει μιαν ανάγκη να προστατεύσουμε, να θρέψουμε, να προφυλάξουμε. Επίσης, να χαϊδέψουμε, να κακομάθουμε και να κανακέψουμε ή να περιφρουρήσουμε ζηλόφθονα, να περιφράξουμε, να εγκλωβίσουμε. Έρωτας σημαίνει να είσαι στην υπηρεσία, να τελείς διαθέσιμος, να αναμένεις εντολές-μπορεί όμως και να σημαίνει απαλλοτρίωση και υπέρβαση ευθύνης: κατίσχυση μέσω παράδοσης, θυσία που ανακλάται ως αύξηση… Ο έρωτας και η επιθυμία δρουν αντίρροπα. Ο έρωτας είναι ένα δίχτυ που απλώνεται στην αιωνιότητα, η επιθυμία ένα στρατήγημα προς αποφυγή των αγγαρειών της ύφανσης…

Ζύγκμουντ Μπάουμαν: Ρευστή αγάπη. Για την ευθραυστότητα των ανθρώπινων δεσμών (Εστία, 2006)



12.1.17

ΡΕΥΣΤΗ ΑΓΑΠΗ - 2


Ο Ζίγκμουντ Μπάουμαν μίλησε για το βιβλίο του "Ρευστή αγάπη" σε μια συνέντευξή του στο γαλλικό περιοδικό «Sciences Humaines» από την οποία παρουσιάζουμε ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα.
- Γιατί θεωρείται τη «ρευστότητα» ως μια καλή μεταφορά για την ανάλυση της σύγχρονης κοινωνίας;
«Σε αντίθεση με τα στερεά σώματα, τα ρευστά δεν μπορούν να διατηρήσουν τη μορφή τους όταν πιέζονται ή σπρώχνονται από μιαν εξωτερική δύναμη, όσο μικρότερη και αν είναι αυτή. Οι δεσμοί που συνδέουν τα μόριά τους είναι πολύ αδύναμοι για να αντισταθούν. Αυτό ακριβώς είναι το πιο εντυπωσιακό γνώρισμα του τύπου ανθρώπινης συνύπαρξης που χαρακτηρίζει τη «ρευστή νεωτερικότητας». Από δω προκύπτει και η μεταφορά. Οι ανθρώπινοι δεσμοί είναι αληθινά εύθραυστοι και, σε μια κατάσταση διαρκούς αλλαγής, δεν μπορεί να περιμένει κανείς ότι θα παραμείνουν άθικτοι. Ο μακροπρόθεσμος σχεδιασμός είναι μια δύσκολη άσκηση και επιπλέον μπορεί να αποδειχθεί επικίνδυνος, από τη στιγμή που φοβάται κανείς ότι οι μακροπρόθεσμες δεσμεύσεις θα περιορίσουν την μελλοντική ελευθερία επιλογής του. Από δω πηγάζει η τάση των ανθρώπων να διατηρούν ανοιχτές τις θύρες εξόδου, να επαγρυπνούν ώστε όλοι οι δεσμοί που συνάπτουν να μπορούν εύκολα να διαλυθούν, ώστε όλες οι δεσμεύσεις τους να είναι προσωρινές, να ισχύουν μόνον «μέχρι νεωτέρας διαταγής». Η τάση να αντικαθιστούν την έννοια της «δομής» με εκείνη του «δικτύου» στην περιγραφή των σύγχρονων ανθρώπινων αλληλεπιδράσεων εκφράζει τέλεια αυτό το νέο πνεύμα των καιρών.
Σε αντίθεση προς τις αλλοτινές «δομές», των οποίων ο λόγος ύπαρξης ήταν να συνδέουν με ισχυρούς δεσμούς που ήταν δύσκολο να λυθούν, τα δίκτυα χρησιμεύουν τόσο για να συνδέουν όσο και για να αποσυνδέουν».
- Το βιβλίο σας «Ρευστή αγάπη» αναφέρεται στις ερωτικές σχέσεις. Είναι αυτές οι σχέσεις ένα προνομιακό πεδίο για την ανάλυση των σύγχρονων κοινωνιών;
«Οι ερωτικές σχέσεις είναι πράγματι ένα πεδίο της ανθρώπινης εμπειρίας όπου η «ρευστότητα» της ζωής εκφράζεται σε όλη τη δραματική της βαρύτητα και βιώνεται με τον πιο οδυνηρό τρόπο. Είναι ο τόπος όπου οι πιο ισχυρές αμφισημίες, που εκφράζουν τα πιο μεγάλα διακυβεύματα της σύγχρονης ζωής, μπορούν να παρατηρηθούν από κοντά.
Από τη μια μεριά, σε έναν κόσμο ασταθή και γεμάτο δυσάρεστες εκπλήξεις, όλοι έχουν όλο και περισσότερο ανάγκη για έναν πιστό και αφοσιωμένο σύντροφο. Από την άλλη μεριά ωστόσο όλοι φοβούνται να δεσμευτούν με μια πίστη και μια αφοσίωση αυτού του τύπου. Και αν στο φως των νέων ευκαιριών ο τωρινός σύντροφος έπαψε να είναι ενεργητικό και έγινε παθητικό στοιχείο μιας σχέσης; Και αν ο σύντροφός μας είναι ο πρώτος που αποφασίσει ότι δεν πάει άλλο, με αποτέλεσμα η δική μας αφοσίωση να καταλήγει στα άχρηστα;
Όλα αυτά μας οδηγούν να προσπαθούμε να πραγματοποιήσουμε το αδύνατο: να έχουμε μια σταθερή σχέση παραμένοντας ταυτόχρονα ελεύθεροι να την διαλύσουμε όποτε θέλουμε. Ή, με άλλα λόγια, να θέλουμε να ζήσουμε έναν αληθινό, βαθύ και παντοτινό έρωτα, ο οποίος να μπορεί να διαλύεται με την πρώτη ευκαιρία. Νομίζω ότι πολλές προσωπικές τραγωδίες πηγάζουν από αυτή την άλυτη αντίφαση. Πριν από δέκα μόνον χρόνια η μέση διάρκεια ενός γάμου ήταν εφτά χρόνια. Εδώ και δύο χρόνια δεν είναι πλέον παρά δεκαοχτώ μήνες. Ο έρωτας εμφανίζεται στην πρώτη γραμμή των παράπλευρων απωλειών της ρευστής νεωτερικότητας. Και οι περισσότεροι από μας, που τον έχουμε ανάγκη και τρέχουμε από πίσω του, καταγραφόμαστε και εμείς στις απώλειες».
- Εσείς θεωρείτε την «ηθικότητα» ως μια απάντηση στον κατακερματισμό της κοινωνίας και στην προσωρινότητα των δεσμεύσεων. Γιατί;
«Όπως προσπάθησα να εξηγήσω, η αντίφαση με την οποία αναμετριόμαστε είναι πραγματική και καμιά πρόδηλη -για να μη μιλήσουμε για έτοιμη- λύση δεν είναι διαθέσιμη. Το να θέλουμε να σώσουμε τον έρωτα από τη δίνη της «ρευστής ζωής» έχει υποχρεωτικά ένα κόστος. Η ηθικότητα, όπως και ο έρωτας, έχει κόστος και δεν είναι συνταγή για μιαν εύκολη ζωή χωρίς υποχρεώσεις, όπως μπορούν να υπόσχονται οι διαφημίσεις καταναλωτικών αγαθών. Η ηθικότητα σημαίνει «να υπάρχεις για τον άλλον».
Δεν ανταμείβει την αγάπη για τον εαυτό μας. Η ικανοποίηση που προσφέρει η ηθικότητα σε αυτόν που αγαπάει πηγάζει από την ευτυχία της αγαπημένης ύπαρξης. Αντίθετα με όσα μπορούν να λένε οι διαφημίσεις, το να δωρίζεις τον εαυτό σου σε μιαν άλλη ανθρώπινη ύπαρξη προσφέρει μια πραγματική και σταθερή ευτυχία.
Δεν μπορούμε να απαρνούμαστε την αυτοθυσία και ταυτόχρονα να περιμένουμε να ζήσουμε την «αληθινή αγάπη» που ονειρευόμαστε». (Βιβλιοθηκη Ελευθεροτυπίας)

ΡΕΥΣΤΗ ΑΓΑΠΗ - 1


(…)Σε αντίθεση με τη «σχέση», τη «συγγένεια», τη «συντροφιά» και άλλες παρόμοιες έννοιες που εξαίρουν την αμοιβαία δέσμευση ενώ αποκλείουν ή αποσιωπούν το αντίθετο της, την αποδέσμευση, το «δίκτυο» αντιπροσωπεύει μια μήτρα ταυτόχρονων συνδέσεων και αποσυνδέσεων’ τα δίκτυα είναι αδιανόητα χωρίς την ταυτόχρονη παρουσία και των δυο αυτών ενεργειών. Σε ένα δίκτυο, η σύνδεση και η αποσύνδεση είναι επιλογές εξίσου νόμιμες, απολαμβάνουν το ίδιο κύρος και έχουν την ίδια σημασία. Δεν έχει νόημα να ρωτά κανείς ποια από τις δύο συμπληρωματικές ενέργειες συνιστά την «πεμπτουσία» του δικτύου! «Δίκτυο» σημαίνει στιγμές «επαφής» που εναλλάσσονται με περιόδους ελεύθερης περιπλάνησης. Σε ένα δίκτυο οι συνδέσεις πραγματοποιούνται όποτε το ζητήσει κανείς και μπορούν να διακοπούν κατά βούληση. Μια σχέση «ανεπιθύμητη πλην αναπόδραστη» είναι ακριβώς η πιθανότητα εκείνη που κάνει τη «σχέση» εν γένει τόσο δολερή όσο την αισθάνεται κανείς. Όμως μια «ανεπιθύμητη σύνδεση» αποτελεί οξύμωρο: οι συνδέσεις μπορούν να διακοπούν – και πράγματι διακόπτονται- πολύ πριν αρχίσουν να γίνονται ανυπόφορες.
Οι συνδέσεις είναι «εικονικές σχέσεις». Σε αντίθεση με τις πατροπαράδοτες σχέσεις (…) μοιάζουν κομμένες και ραμμένες στα μέτρα των συνθηκών της ρευστής μοντέρνας ζωής, στην οποία οι «ειδυλλιακές προοπτικές» (και όχι μόνο) υποτίθεται ότι (επιθυμούμε να) έρχονται και να παρέρχονται όλο και πιο γρήγορα και με αμείωτη πυκνότητα, τρέποντας σε άτακτη φυγή και κατατροπώνοντας η μια την άλλη με υποσχέσεις «μεγαλύτερης ικανοποίησης της ολοκλήρωσης». Αντίθετα από τις «πραγματικές σχέσεις» στις «εικονικές» η είσοδος και η έξοδος είναι εύκολη υπόθεση. Τέτοιες «σχέσεις» μοιάζουν έξυπνες και καθαρές, εύκολες στη χρήση και φιλικές προς το χρήστη, όταν συγκρίνονται με τις βαριές, δυσκίνητες, αδρανείς και ακατάστατες «πραγματικές» ομολόγους τους. (…)

Ζύγκμουντ Μπάουμαν: Ρευστή αγάπη. Για την ευθραυστότητα των ανθρώπινων δεσμών (Εστία, 2006)

Ο Ζίγκμουντ Μπάουμαν, κοινωνιολόγος, συγγραφέας και σταχαστής, γεννήθηκε στο Πόζναν της Πολωνίας στις 19 Νοεμβρίου 1925. Σε ηλικία 18 ετών κατετάγη στον Ελεύθερο Πολωνικό Στρατό και πολέμησε ενάντια στη ναζιστική κατοχή. Παρέμεινε στο στρατό και μετά τη λήξη του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου αλλά τελικά αποστρατεύτηκε εξαιτίας της αντισημιτικής εκκαθάρισης. Ο Μπάουμαν ολοκλήρωσε μεταπτυχιακό κύκλο σπουδών στις κοινωνικές επιστήμες και το 1954 έγινε λέκτορας στη Σχολή Κοινωνικών Επιστημών του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας. Από το 1968 ζούσε στην Αγγλία. Από το 1972 μέχρι το 1990 διετέλεσε καθηγητής και πρόεδρος του τμήματος Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου του Λιντς. Ομότιμος καθηγητής κοινωνιολογίας στα Πανεπιστήμια του Λιντς και της Βαρσοβίας. Η σκέψη του Μπάουμαν είχε δεχτεί επιρροές από σημαντικούς διανοούμενους του 19ου αιώνα, όπως τον Καρλ Μαρξ και τον Μαξ Βέμπερ, αλλά και του 20ού αιώνα, όπως τον Τεοντόρ Αντόρνο, τον Κορνήλιο Καστοριάδη και τον Εμανουέλ Λεβινάς. Ο Μπάουμαν πίστευε ότι η κοινωνιολογία είναι υπόθεση ηθική: "Το να σκεφτόμαστε κοινωνιολογικά σημαίνει ότι καταλαβαίνουμε περισσότερο τους ανθρώπους γύρω μας, κατανοούμε τις ελπίδες τους και τις επιθυμίες τους, τις ανησυχίες και τα προβλήματά τους". Τιμήθηκε με τα βραβεία European Amalfi Prize for Sociology & Social Sciences (1990) και Adorno (1998).
Έφυγε από τη ζωή στις 9 Ιανουαρίου 2017.

11.1.17

ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΠΕΟΥΣ



PENIS, PENIS, PENIS...
This is a poetic film about The Penis becoming a diary with a unique story to tell
PENIS POETRY is made in collaboration with Andre Medeiros Martins 
who wrote on his lovers’ penises his personal thoughts.
Andre’s words reflect how much our modern society glorifies the exhibition of
The Penis, how much we worship it and how much social media and apps
 allowed us to share our most private parts with the world. The Penis is no longer
a taboo, it is art, it is a cult.
Big, small, thick or thin The Penis is controlled by the brain but many times it takes control of the brain.
The Penis displays an intelligence of it’s own and it writes its own story.
All penises have a story to tell.
If yours could speak what would it say?


10.1.17

ΑΜΑΡΑΝΤΑ


Αμάραντα: Μια κωμωδία ζωής και θανάτων από τη bijoux de kant. http://www.tff.gr/images/rating_star.png
«Αμάραντα», μια κωμωδία της bijoux de kant σε κείμενα Παύλου Μάτεσι και Γλυκερίας Μπασδέκη παρουσιάζεται στο θέατρο FAUST (Καλαμιώτου 11 & Αθηναϊδος 12) από τις 22 Δεκεμβρίου.

ΤΟ ΕΡΓΟ: Ο Μέμος (Αλέκος Συσσοβίτης) ένας περιφερόμενος μπουλουκτζής, έχει μόλις κηδέψει τον για χρόνια συνεργάτη και σύντροφό του Στάμο (Άγγελος Μαυραειδής). Μην έχοντας συνέλθει ακόμα από την πρόσφατη απώλεια, προσπαθεί να μαζέψει τα κομμάτια του για να ανέβει στη σκηνή και να παίξει για πρωτή φορά μόνος. Μαζί του αυτή την παράξενη και ταραγμένη νύχτα, στο παρασκήνιο του τσίρκου, βρίσκεται και η Μερόπη (Μαρία Πανουργιά), πρώην σύζυγος του Στάμου και άσπονδη φίλη του Μέμου. Μια παράξενη βουή πλησιάζει, το κοινό είναι ταραγμένο και η νεκρή καλλιτέχνις Αντώνα (Μπέττυ Βακαλίδου) αφηγείται τους θανάτους της έναν προς ένα, λίγο προτού βγει ο Μέμος στη σκηνή. 


ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ - 10/1/2017


Η ανατρεπτική παράσταση «Θα πεθάνω αν πεθάνεις» με τις Μισιχρόνη, Ταβουλάρη έγινε αμέσως talk of the town «Κόλαση» στο σανίδι, με λεσβιακά φιλιά και kinky καταστάσεις! 
Μια παράσταση ακατάλληλη για ανηλίκους, με τίτλο «Θα πεθάνω αν πεθάνεις», έκανε παγκόσμια πρώτη επί ελληνικού εδάφους στην εναλλακτική σκηνή Χώρος Θέατρο στον Κεραμεικό, προκαλώντας θόρυβο στα καλλιτεχνικά στέκια της πόλης. 
 Αιτία; Οι τολμηρές σκηνές που περιλαμβάνει, με πρώτη και πιο... πικάντικη ένα θερμό ερωτικό φιλί στα χείλη, που ανταλλάσσουν οι δυο πρωταγωνίστριες Κατερίνα Μισιχρόνη και Αλεξάνδρα Ταβουλάρη.
Το έργο «Θα πεθάνω αν πεθάνεις» φέρει την υπογραφή της Σουηδής συγγραφέως Anna Maria Nygren και παρουσιάζεται για πρώτη φορά στο σανίδι, σε μετάφραση του Βασίλη Παπαγεωργίου και σκηνοθεσία της Ελενας Πέγκα.
 Σύμφωνα με την υπόθεση, δύο κορίτσια και δύο αγόρια καταφεύγουν πίσω από ένα δημόσιο κτίριο και πειραματίζονται με τα όρια, τον κίνδυνο, τον έρωτα, τη βία, την παραβατικότητα. Το έργο μιλά για το τι σημαίνει εγκατάλειψη, μη αποδοχή και άρνηση.

9.1.17

TO MOONLIGHT ΑΡΧΙΣΕ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΩΝ ΒΡΑΒΕΥΣΕΩΝ ΤΟΥ

Το δυνατό δράμα ενηλικίωσης «Moonlight» κυριάρχησε στα βραβεία των Online Κριτικών Κινηματογράφου κερδίζοντας συνολικά τέσσερα, σε ένα σύνολο επτά υποψηφιοτήτων:
Καλύτερη ταινία: Moonlight
Σκηνοθεσία: Μπαρι Τζένκινς - Moonlight
Β' Αντρικός: Μαχερσάλα Άλι - Moonlight
Β' Γυναικείος: Ναόμι Χάρις - Moonlight


Moonlight Named Best Picture by National Society of Film Critics
Moonlight is the year's best film, according to the National Society of Film Critics.
The film, which follows a black and gay boy's journey to adulthood in Miami, bested La La Landand Manchester By the Sea for the honor of Best Picture.
Moonlight received a slew of honores from the esteemed organization of film critics. Barry Jenkins won Best Director, and Mahershala Ali triumphed in the Supporting Actor category. In addition, James Laxton won for Best Cinematography.
Due to its significance, The Advocate named Moonlight as a finalist for its 2016 Person of the Year, a list of those "who were most influential on LGBT lives during the past year." It is the first time a film received this distinction.
"Black gay men rarely get this kind of screen portrayal — the kind that shows them with haunting and joyful complexity and receives glowing reviews from top critics. It may even find its way to the Academy Awards," the LGBT magazine wrote.
"In a time when so many of the topics addressed by the film — poverty, the school-to-prison pipeline, homophobia, and school bullying — remain real issues in vulnerable communities and in America, it is indeed a privilege to have a film like Moonlight. Perhaps its magic will inspire real-life change."
Moonlight is also up for Best Picture in the drama category at tonight's Golden Globe Awards. Its critical praise may also garner it an Academy Award nomination. (advocate.com, 8/1/2017)

6.1.17

ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ ΣΤΟ ΦΑΝΑΡΙ


Θεοφάνεια στο Φανάρι


5.1.17

ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ - 5/1/2017


32χρονος σκότωσε τον εραστή του!
Espressonews.gr, 5/1/2017
Οχι μόνο δολοφόνησε τον εραστή του, αλλά σχεδίαζε να τηγανίσει το πέος του και να το φάει!
Αυτή η απίστευτη ομολογία ανήκει στον 32χρονο Τζέρι Πάγκαν, άστεγο από το Μπρονξ, στον οποίο απαγγέλθηκαν κατηγορίες την Τρίτη για τη δολοφονία του 68χρονου Ρίτσαρντ Ριντ.
«Τον κάρφωσα μ' ένα μαχαίρι και τον χτύπησα στο κεφάλι μ' ένα σφυρί. Του έκοψα το πέος και το έβαλα στον νεροχύτη» εμφανίζεται να λέει ο Πάγκαν στους αστυνομικούς στη βιντεοσκοπημένη κατάθεσή του. Πρόσθεσε δε ότι θα τηγάνιζε το πέος του και θα το έτρωγε!
Δήλωσε αθώος
Ο Πάγκαν, με χειροπέδες στα χέρια και φορώντας πορτοκαλία στολή φυλακισμένου, εμφανίστηκε ήρεμος στο Ανώτατο Δικαστήριο του Μπρονξ, όπου όμως δήλωσε αθώος για τη δολοφονία! Ο δικηγόρος του αρνήθηκε να αποκαλύψει αν θα ζητηθεί ψυχιατρική εκτίμηση του πελάτη του.
Σύμφωνα με τα δικαστικά έγγραφα, ο Πάγκαν έφτασε στο έγκλημα ύστερα από έντονο καβγά που είχε με τον Ριντ στο διαμέρισμα του τελευταίου, στη λεωφόρο Σέρινταν, κατά τον οποίο του ζητούσε εξηγήσεις επειδή είχαν κάνει σεξ χωρίς προφύλαξη κάποιες ημέρες νωρίτερα.
Μετά τη σύλληψή του στις 3 Δεκεμβρίου, ο άστεγος είπε στους αστυνομικούς ότι έγινε έξαλλος επειδή ο Ριντ δεν του έδινε χρήματα για να πάει να εξεταστεί. Ηταν τέτοια η μανία του, που, αφού τον μαχαίρωσε, τον έσπρωξε μέσα σε μια μπανιέρα και προσπάθησε να τον πνίξει.
Και ενώ το θύμα του αιμορραγούσε μέχρι θανάτου, ο Πάγκαν έκανε ένα ντους και πέρασε όλη την υπόλοιπη ημέρα στο διαμέρισμα με το πτώμα, μέχρι που έφτασαν οι αστυνομικοί.
Ο Πάγκαν, αντί να αντισταθεί και να προσπαθήσει να διαφύγει, τους είπε από την πρώτη στιγμή ότι αυτός τον σκότωσε και ζήτησε μάλιστα να του περάσουν χειροπέδες. 


Τα gay τέρατα του Αργους «έφαγαν» από 20 χρόνια
Χωρίς κανένα ελαφρυντικό καταδικάστηκαν από το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Σπάρτης ο 35χρονος gay πατέρας και ο 37χρονος σύντροφός του για τον βιασμό του 12χρονου παιδιού του πρώτου, το οποίο πάσχει από νοητική υστέρηση.
Το δικαστήριο (με ομόφωνη απόφασή του, σύμφωνα με τον «Λακωνικό Τύπο») επέβαλε σε καθέναν από τους δύο κατηγορουμένους, Θωμά Ι. και Πέτρο Π., ποινή κάθειρξης 20 ετών και στέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων τους για πέντε χρόνια.
Με την καταδίκη του πατέρα-κτήνος και του συντρόφου του έπεσε η αυλαία στην τρομερή υπόθεση, η οποία συντάραξε το πανελλήνιο τον περασμένο Ιούλιο, όταν αποκαλύφθηκε η δράση τους. Το δράμα ξεκίνησε όταν το παιδί έφυγε από το σπίτι του στην Αθήνα, όπου ζει με τη μητέρα του, και πήγε για ολιγοήμερες καλοκαιρινές διακοπές στο σπίτι του πατέρα του στο Αργος, όπου ο 35χρονος συγκατοικούσε με τον 37χρονο. Ωστόσο, ούτε η μητέρα ούτε το ίδιο το παιδί μπορούσαν να φανταστούν τι επρόκειτο να ακολουθήσει. Οπως προέκυψε από την προανάκριση που πραγματοποίησαν οι αστυνομικοί, το ανυπεράσπιστο αγοράκι, το οποίο πάσχει από νοητική υστέρηση, γινόταν αντικείμενο βιασμού από τον πατέρα του και τον σύντροφό του.
Η αποκάλυψη του δράματος έγινε όταν η μητέρα του 12χρονου τον πήρε τηλέφωνο για να δει τι κάνει και τον άκουσε να της λέει ότι θέλει να γυρίσει σπίτι. Η γυναίκα θορυβήθηκε και ξεκίνησε αμέσως για το Αργος για να παραλάβει το παιδί της. Ομως, δεν αντιλήφθηκε τι πραγματικά είχε συμβεί, παρά μόνο όταν επέστρεψαν στην Αθήνα και άκουσε το αγοράκι να της εξιστορεί τα μαρτύρια στα οποία το υπέβαλλαν οι δύo gay παιδεραστές! Αμέσως προχώρησε σε καταγγελία στην Αστυνομία, που τους συνέλαβε.
Αξίζει να σημειωθεί ότι μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσης ο πατέρας του άτυχου αγοριού ήταν εκτός φυλακής με περιοριστικούς όρους, καθώς θεωρείται ανάπηρος (ακολουθεί φαρμακευτική αγωγή με ψυχοφάρμακα) και συνεπώς δεν μπορούσε να προφυλακιστεί.

4.1.17

ΚΥΠΡΟΣ. ΚΑΙ ΤΟ OUTING ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΕΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗ... ΛΥΣΗ ΤΟΥ ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ

Για πρόγραμμα, το οποίο ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας υλοποιεί έτσι ώστε να δικαιώσει την στάση που τήρησε στο σχέδιο Ανάν το 2004 κάνει λόγο ο Μητροπολίτης Πάφου Γεώργιος, στην ομιλία του στη συνεδρία της Ιεράς Συνόδου της 13ης Δεκεμβρίου με αντικείμενο το Κυπριακό.
Στην ομιλία, η οποία αποτελεί εισήγηση για το Κυπριακό, την οποία φιλοξενεί σήμερα η εφημερίδα «Αλήθεια» και η οποία είναι αυτούσια δημοσιευμένη στην ιστοσελίδα της Μητρόπολης Πάφου, ο κ. Γεώργιος αναφέρεται μάλιστα στο δείπνο στης 1ης Δεκεμβρίου, αφήνοντας αιχμές εναντίον του Προέδρου της Δημοκρατίας για πάθος για ποτό, συμπληρώνοντας στη συνέχεια ότι δεν τις συμμερίζεται (σ.σ. γιατί στο δείπνο ήταν και ο Ε/κ διαπραγματευτής Ανδρέας Μαυρογιάννης).
Συγκεκριμένα αναφέρει αυτολεξεί: «Λέγεται από πολλούς ότι το πάθος του ποτού οδήγησε τον Πρόεδρο, στις μεταμεσονύχτιες ώρες, στην απροϋπόθετη αποδοχή όλων των όρων του κατακτητή. Δεν συμμερίζομαι αυτή την εκδοχή γιατί παρών στο δείπνο ήταν και ο διαπραγματευτής της πλευράς μας ο οποίος ούτε παραιτήθηκε ούτε καν διαμαρτυρήθηκε».
Μεταξύ πολλών άλλων, ο Πάφου Γεώργιος, εισηγείται τον τερματισμό της διαπραγμάτευσης της «διάλυσης του κράτους μας» όπως υποστηρίζει.
Σήμερα, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας αναμένεται να ενημερώσει τα μέλη της Ιεράς Συνόδου για τις εξελίξεις στο Κυπριακό.

Το σχόλιο του αρθρογράφου Τάκη Αγαθοκλέους της "Αλήθειας" στις αναφορές του Πάφου Γεώργιου 
"Ο μητροπολίτης Πάφου δεν είναι ομοφυλόφιλος"
Τη λογική που χρησιμοποίησε ο μητροπολίτης Πάφου Γεώργιος για να στηρίξει τις απόψεις του στο Κυπριακό σχολιάζει ο αρθρογράφος της "Αλήθειας" Τάκης Αγαθοκλέους με άρθρο υπό τον τίτλο "Ο μητροπολίτης Πάφου δεν είναι ομοφιλόφιλος".
Ο αρθρογράφος επικρίνοντας τις αιχμές του Πάφου Γεώργιου για το πάθος του Προέδρου για το ποτό, τις οποίες στη συνέχεια αναιρεί λέγοντας ότι δεν τις συμμερίζεται χαρακτηρίζει "υπουλότητα και χυδαιότητα να πάρεις τη λάσπη κάποιων, να την ρίξεις εναντίον του αντιπάλου σου, εκπληρώνοντας τον στόχο και τον σκοπό σου και στη συνέχεια και πιππιλίζοντας το υποκριτικό "αυτό το λένε κάποιοι άλλοι, εγώ δεν το υιοθετώ" να νομίζεις ότι ξόφλησες.
Καταλήγει ο αρθρογράφος υιοθετώντας την ίδια λογική: "Έχω ακούσει από πολλούς να λένε πως ο μητροπολίτης Πάφου είναι ομοφυλόφιλος, αλλά προσωπικά δεν συμμερίζομαι αυτή την εκδοχή". 
(politis.com.cy, 4/1/2017)


Η ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΤΟΥ BRADLEY WHITE DALE

«Ήξερα ότι θα φτάναμε σε αυτό» μονολόγησε ο Bradley, όταν ο Γρηγόρης Αρναούτογλου έφερε την κουβέντα στις γυμνές φωτογραφίες του τραγουδιστή στο instagram αλλά και τη σεξουαλική του ταυτότητα.
Ενώ όταν ο παρουσιαστής αναφέρθηκε στη δήλωση του: «Πιστεύω ότι η πραγματική ισότητα έρχεται όταν δεν χρειάζεται να μιλάς για τις σεξουαλικές σου επιλογές» εκείνος συμπλήρωσε:
«Αυτό είναι μια ιδανική κατάσταση, αν δεν χρειαζόταν να μιλάς απαραίτητα για αυτό. Όταν δεν χρειάζεται να δηλώσεις ποιος είσαι. Αλλά πιστεύω ότι μέχρι να φτάσεις σε αυτό το σημείο, είναι σημαντικό να το λες. Γιατί όταν δεν το λες στέλνεις μήνυμα ότι ντρέπεσαι και εγώ δεν θέλω να στείλω ένα τέτοιο μήνυμα ντροπής. Είμαι γκέι και αυτό είναι γεγονός.»
Ενώ όλοι ξέσπασαν σε γέλια όταν στα ελληνικά ο Bradley συμπλήρωσε …«περί ορέξεως κολοκυθόπιτα».


2.1.17

ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ. ΕΝΑ ΓΚΕΪ ΖΕΥΓΑΡΙ ΣΤΟ ΣΤΑΘΜΟ ΤΟΥ ΜΕΤΡΟ


New York City's Second Avenue Subway is a wonderland of public art
Rush hour has never been so culturally enriching.
Spread out across the station’s platforms and entrances, Muniz’s rather perfect “Perfect Strangers” is made up of a motley crew of three-dozen life-sized characters who are waiting for the train to arrive — some more patiently than others. These faces wear the expressions of New York City subway riders: distracted, bored, bemused, bedraggled, annoyed, impatient, indifferent.
These colorful everyday “real” New Yorkers — in actuality, the highly detailed mosaics are based on staged portraits of Muniz’s New York-dwelling friends who agreed to play dress up and pose — come in all shapes and sizes and colors: a subway saxophonist, an off-duty furry  in a tiger costume, a child grasping for a balloon, a popsicle-wielding cop and a hand-holding gay couple.
The latter mosaic, depicting husbands Thor Stockman and Patrick Kellogg, is believed to be the first permanent, non-political LGBT artwork in New York City. “They are just people you would expect to see," Muniz, a lauded multimedia artist best known for socially conscious works that incorporate rubbish plucked from the sprawling landfills of Rio de Janeiro, explains to the AP. "You would expect to see men holding hands." (mnn.com, 2/1/2016)